Blog

Επιστροφή στην πλήρη σελίδα
Αντί για Ολοκληρωμένη Πολιτική Ποιότητας, «πλασέμπο πιστοποιητής προϊόντων» η κυβέρνηση

 Αντί για Ολοκληρωμένη Πολιτική Ποιότητας,

 «πλασέμπο πιστοποιητής προϊόντων» η κυβέρνηση…

Του Κώστα Ιγνατιάδη,  διευθυντή  της «ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ»  (GR-BIO-02)

 Αλεξάνδρεια τηλ. 23330-24440

  1. Το Πρόβλημα

 

Εγκαινιάζοντας το «καλάθι» με κρητικά αγροτικά προϊόντα ο πρωθυπουργός στο Ηράκλειο, είχε κάνει εκτεταμένη αναφορά σε χιλιοειπωμένες, αλλά μονίμως αθεράπευτες παθογένειες της Ελληνικής Γεωργίας.

Μεταξύ αυτών ήταν και η «μαϊμού πιστοποίηση», όπως ο ίδιος την χαρακτήρισε.

Ανέλαβε λοιπόν ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας (ή του ανέθεσαν..;) να αναφερθεί στη «μαϊμού πιστοποίηση», παρά το ότι  στην σχετική εκδήλωση, παρούσα ήταν σύσσωμη η ηγεσία του ΥΠΑΑΤ, αμεσότερα αρμόδια να αναφερθεί στο διαβρωτικό αυτό φαινόμενο.

Όμως έστω και με την ατεκμηρίωτη και αόριστη αυτή μομφή του, ο ηρωικός πρωθυπουργός…«είναι μέσα». Το πράγμα επιβεβαιώνεται και από την «βουβαμάρα» των πολυπληθών, κατά τα άλλα τόσο  αυτάρεσκων, πιστοποιούντων τους πιστοποιητές των πιστοποιητών των πιστοποιουμένων «βιολογικής», «ολοκληρωμένης», «ΠΟΠ» κλπ. ποιότητας,  :

        Γνήσιο προϊόν της ελληνικής (αγρο)οικονονομικής και (αγρο)πολιτικής κουλτούρας (και)  η made in Greece-πιστοποίηση, θα  ήταν παράξενο να ήταν ο μόνος  «καθαρός»  από φαινόμενα «μαϊμουδισμού» χώρος !

Κάποιοι ωστόσο, ακόμη  περιμένουν να δώσει ο αρμόδιος υπουργός την δική του  «εξυγιαντική συνέχεια» στην αμφισβητούμενη από τον πρωθυπουργό χαμένη τιμή της  «ελληνικής πιστοποιημένης ποιότητας».

Τι θα μπορούσε και όφειλε  ο πρώτος να  έχει ήδη κάνει ;

-Μα καταδείξει πρώτα τα «χοντρά» τουλάχιστο,  συμπτώματα «μαϊμουδισμού» καθώς και τις όποιες διαβρωτικές προεκτάσεις τους στα προϊόντα «πιστοποιημένης ποιότητας».

-Να εντοπίσει  τα  γενεσιουργά αίτια του φαινομένου αυτού, αλλά κυρίως να διαμορφώσει πολιτικές  που θα  θεραπεύουν και στο εξής θα αποτρέπουν τη εμφάνιση και κυρίως τον πολλαπλασιασμό του.

Αν ο αρμόδιος υπουργός εννοεί την «Ανατρεπτική και Επαναστατική Αγροπολιτική»  που δεσμεύθηκε πως θα υλοποιήσει, μια τέτοια πρωτοβουλία είναι συστατικό αυτονόητο.

Μέχρι στιγμής πάντως,  ο ίδιος και το πολιτικά αφυδατωμένο, «τεχνο-λογιστικό» του περιβάλλον προτιμούν να βαδίζουν την πεπατημένη στο ίδιο πάντα  πνεύμα, αυτό  του διαχειριστικού «Αγροπολιτικού Αλγόριθμου της 30-ετίας» :  

«Σιγά-σιγά, βλέποντας και κάνοντας, πρώτα τα (μονίμως!) σπουδαιότερα και αναγκαιότερα,…για τα άλλα βλέπουμε…».

Διευθετεί η σημερινή ηγεσία του ΥΠΑΑΤ χρονίζουσες οργανο-λειτουργικές εκκρεμότητες, εκσυγχρονίζει πλαίσια νομοθετικά, (ανα)κατανέμει διαρκώς «ορθολογικότερα» τους όποιους διαθέσιμους πόρους για εκσυγχρονιστικές υλικοτεχνικές υποδομές, …

Άγνωστο παραμένει  όμως, «κατά πόσο» και «πότε» θα προκύψει η αναμενόμενη θετική επίδραση αυτών των τεχνικής και οργανο-λειτουργικής κυρίως φύσεως προσαρμογών στην Ελληνική Γεωργία και Αγροτική Οικονομία,  όταν μάλιστα αυτή (η θετική επίδραση) προϋποθέτει σειρά από  «πλαγιοδρομικές πολιτικές» που   έπρεπε ήδη να «τρέχουν» παράλληλα.

        Στο μεταξύ το ΥΠΑΑΤ «προλαμβάνει το ζητούμενο» σταχυολογώντας  ήδη πιστοποιημένα προϊόντα και «καλύπτοντας-τα» με νέο στην ουσία  πιστοποιητικό ποιότητας τα τοποθετεί στα γνωστά  «καλάθια».

        «…Τι είναι  κατακριτέο σε μια τέτοια προσπάθεια…;», αντιδρούν ορισμένοι  στην παραπάνω κριτική, οι οποίοι βλέπουν με συμπάθεια το «φιλότιμο» εγχείρημα του πρωθυπουργού και του υπουργού του…

 

  1. Η  Ποιότητα των αγροτικών προϊόντων και η ποιότητα της πολιτικής  που την διαμορφώνει, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος .

 

Ποιότητα με επικοινωνιακές κορώνες και επιδερμικές πρακτικές δεν καθιερώνεται.

Δεν αναβαθμίζεται η Ποιότητα και Ανταγωνιστικότητα στα αγροτικά προϊόντα μιας Γεωργίας όπως η Ελληνική που κατατρύχεται ακόμη από πρωτογενείς οργανικές ελλείψεις και ανεπάρκειες, με τέτοια  «μακιγιαρίσματα».

Δεν θα εντυπωθούν έτσι στη συνείδηση του Έλληνα (και κυρίως του αλλοδαπού) Πολίτη-Καταναλωτή τα προϊόντα των «καλαθιών»  ως «brand names», όπως επιθυμεί να τα δει ο πρωθυπουργός.

Ακόμη και αν  η  καθαυτό «ποιότητα» είναι «καλή»,  για να γίνει το «Χ» προϊόν  σταθερή αξία,  μετατρέψιμη σε μεγαλύτερη  οικονομική πρόσοδο στις διεθνείς αγορές, πρέπει να συνοδεύεται (περιβάλλεται) αυτή από την Ολική Ποιότητα.  Βασικότερο συστατικό της τελευταίας είναι ο  Ανθρώπινος Παράγοντας.

        Πρώτιστο μέλημα μιας «Εθνικής Πολιτικής για την Ποιότητα» οφείλει να είναι η αδιάλειπτη προσπάθεια καθιέρωσης και αποδοχής της «Ποιότητας» των αγροτικών προϊόντων  ως καταρχήν ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ!!.

Αυτή η θεμελιακή στρατηγική στόχευση,  απαιτεί, η εν λόγω Πολιτική να είναι σφαιρική, συνεκτική, συνεχής και συνεπής.

 

         «Χωρίς χρήματα, τι πολιτική να κάνεις…;» ακούγεται και αυτή η δικαιολογία από κάποιους που περιμένουν να ωριμάσει το «φρούτο» και πέσει στο στόμα από μόνο.

Όμως, τέτοιες πολιτικές που ειδικά στην Αγροτική Οικονομία έπρεπε να είχαν δρομολογηθεί «χθες», είναι προϋπόθεση και όχι αποτέλεσμα της οικονομικής ανάκαμψης και Ανάπτυξης.

Εξάλλου, τρεις δεκαετίες  τώρα, ο Εθνικός Αγροπολιτικός Αλγόριθμος είχε στη διάθεση του και διαχειρίστηκε πακτωλό οικονομικών πόρων…  

«Κατόρθωσε» ωστόσο την Γεωργία που έχουμε ήμερα...!

 

  1. Σοβαρή «Εθνική Πολιτική Ποιότητας»,  τώρα!

 

Αδιάφορο αν από άγνοια, επιγνωστά ή για διάφορους άλλους λόγους, η ηγεσία του ΥΠΑΑΤ περιφρονεί οργανικότερους και  αποτελεσματικότερους εναλλακτικούς δρόμους αναβάθμισης της Ποιότητας και κατά γενική ομολογία «…χάνει πολύτιμο πολιτικό χρόνο στις συνθέσεις περιφερειακών καλαθιών».

 Με την δραστηριότητα της αυτή, στην ουσία στρέφεται κατά των θεσμοθετημένων από την ίδια την πολιτεία πιστοποιητικών οργανισμών και άλλων αρμοδιότερων οργάνων.

Τα τελευταία θα εξακολουθούν να  φέρουν την «ρετσινιά του μαϊμουδισμού»,  που και αυτός εξάπαντος  είναι γνήσιο  προϊόν των από το 1994 και εδώθε αλλοπρόσαλλων  χειρισμών του Αγροπολιτικού Αλγόριθμου.

Εξάλλου, πέρα από την επιδερμικότητα και την αντι-παιδευτική επίδραση που ασκούν στον  πιστοποιούμενο παραγωγό και στον Πολίτη-Καταναλωτή τα «καλάθια», υποδηλώνουν το αγροπολιτικό αδιέξοδο στο οποίο εγκλωβισμένη βρίσκεται και η παρούσα ηγεσία  του ΥΠΑΑΤ!

Είναι πολύ σκόπιμο, να θυμηθεί κανείς εδώ, πώς «ροκάνιζαν»  την θητεία τους  προγενέστεροι «ιθύνοντες»  στο ελληνικό ΥΠΑΑΤ.

Δύο σχετικά πρόσφατοι όσο και αξέχαστοι από τους αγρότες κάτοχοι της «ηλεκτρικής καρέκλας», χειριστές του Εθνικού Αγροπολιτικού Αλγόριθμου, είναι οι τέως υπουργοί κ.κ. Μπασιάκος Ε. και Κοντός Α.

 «Ένθερμοι» και οι  δυο «υποστηρικτές της πιστοποιημένης ποιότητας» ήσαν  και βασικοί συν-διαμορφωτές  της Ελληνικής Υπαρκτής Βιολογικής,  της «Ελληνικής  Εκδοχής Ολοκληρωμένης», της ΠΟΠ-Γεωργίας και της…ποιότητας του Εθνικού Συστήματος Πιστοποιήσεων  γενικώς :

Ο πρώτος, ο κ. Μπασιάκος, εκτός από τις επίσης κατά κόρο δηλώσεις του ότι «…οι εξαγωγές εμφανίζουν αύξηση…», επέλεξε να δρομολογήσει στην αδρανοποιημένη Ελληνική Γεωργία αναπτυξιακές διαδικασίες παραγγέλνοντας τις γνωστές «13 περιφερειακές μελέτες».

Το τελικό πόρισμα των παραδοθέντων λίγο πριν τη λήξη της θητείας του, «13 μελετών»  (όπως και των δεκάδων  «αναπτυξιακών μελετών» που προηγήθηκαν στην «30-ετία»)  ήταν ένα, το ίδιο και απλό :  «Για να αναπτυχθεί η Ελληνική Γεωργία-Ύπαιθρος, οφείλει  προηγουμένως…να αναπτυχθεί».

Μια μονίμως ανικανοποίητη «λήψη του ζητουμένου»…

Ο δεύτερος, ο κ. Κοντός,  «σύναξε» γύρω του τεχνικούς ακαδημαϊκου επιπέδου, μήπως και μια   «επιστημονικά έγκυρη εθνική αγροπολιτική» μπορέσει να σπάσει τον φαύλο κύκλο της αναπτυξιακής στασιμότητας και της διαχείρισης μονίμως εκτάκτων προβλημάτων.

Η πολιτική του θητεία είναι συμπύκνωση δύο κυρίως συστατικών:

-Των εξατομικευμένων και περιπτωσιακών «άμεσων λύσεων  και εξυπηρετήσεων» που προωθούσε και για τις οποίες επαινέθηκε και ως ο «Ρομπέν των Αγροτών»,

-Της περιώνυμης   «άλλης γεωργίας του».

(Σ.σ. Αξέχαστο είναι και το «…μη πέφτετε όλοι σας στην Βιολογική, υπάρχει και η Ολοκληρωμένη Γεωργία…» που είχε προτείνει  το 2005 στη Θεσσαλονίκη,  σε ακροατήριο σχεδόν αποκλειστικά από βιοκαλλιεργητές.

 Τελικά, δεν ήταν ο μόνος που έφυγε από το ΥΠΑΑΤ χωρίς να έχει κατανοήσει  πώς η Βιολογική Γεωργία  είναι  οικο-κοινωνικό αντίδοτο και όχι κομμάτι παντεσπάνι που από τον εκάστοτε υπουργό μπορεί και «κόβεται»  μικρότερο ή μεγαλύτερο).

Ποιος  μπορεί να αμφισβητήσει ότι  τα «άλλα προϊόντα»,  μαστίχα Χίου,   Κρόκος Κοζάνης,  Φασόλια Πρεσπών,  Φακή Εγκλουβής  κλπ. «ταιριάζουν μια χαρά στα καλάθια» του σημερινού πρωθυπουργού και του υπουργού του…;

Όλα αυτά, τη στιγμή που και  τότε αλλά και σήμερα,  «άλλη γεωργία» εξακολουθεί είναι η βαριά νοσούσα Ελληνική Γεωργία στο σύνολο της…; 

 

  1. Ποια είναι τα βασικά συστατικά μια ολοκληρωμένης εθνικής πολιτικής για την Ποιότητα…;

 

      Αν και «συνιστώσα» μια τέτοια Εθνική Πολιτική για την Ποιότητα, από την φύση της είναι καταλυτική, ενοποιητική, επιστέγασμα όλων των άλλων πολιτικών.

Μόνιμη φροντίδα της οφείλει να είναι η παραγωγή των ελληνικών αγροτικών προϊόντων με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτά ανεξαιρέτως και καταρχήν, να είναι τουλάχιστον ακίνδυνα για τον Μέσο Πολίτη-Καταναλωτή.

Από εκεί και πέρα ο σωστά ενημερωμένος Πολίτης-Καταναλωτής να γνωρίζει τη   θέση του κάθε   πιστοποιούμενου προϊόντος στην ποιοτική κλίματα ανάλογα με τον βαθμό αειφορικότητας του προτύπου  με βάση το οποίο  αυτό «επαινείται»…

(Σ.σ. Κάποιοι βολεύονται με γενικεύσεις και ισοπεδώσεις εννοιών και των περιεχομένων τους.

Είναι καιρός πλέον  να συνειδητοποιήσουν πως δεν υπάρχει συλλήβδην πιστοποιημένη ποιότητα, αλλά «πιστοποιημένες ποιότητες…διαφορετικών ποιοτήτων» :

 Άλλο Βιολογική (Οικολογική, Οργανική) Γεωργία και  «βιολογική ποιότητα»,  άλλο «ορθολογική διαχείριση δηλητηρίων» στα πλαίσια μάλιστα ελληνικής εκδοχής  «Ολοκληρωμένης»… Επίσης  άλλο ελληνικό ΠΟΠ-προϊόν που μπορεί και παράγεται τραυματίζοντας  οικο-κοινωνικά τον ιστορικό χώρο «προέλευσης» του!).

 

Από τα πρότυπα και τους εφαρμοστές τους δηλαδή τους Οργανισμούς Πιστοποίησης θα πρέπει να απαιτεί και αξιολογεί μονίμως το κατά πόσο αυτοί «ουσιοποιούν  το δυνάμει» του κάθε προτύπου που εφαρμόζουν ώστε να υπάρχουν τα μέγιστα δυνατά χειροπιαστά  αποτελέσματα αειφορίας για το Ελληνικό Αγρόκτημα, την Ελληνική Ύπαιθρο, τον Έλληνα Πολίτη-Καταναλωτή.

Ο υπογράφων προτείνει  παρακάτω μια Πολιτική-πρόταση για την Ποιότητα των Ελληνικών Αγροτικών Προϊόντων. Το «μίγμα» αυτό  σίγουρα δεν έχει απαιτήσεις μοναδικότητας.

Μια τέτοια «σφαιρική και συνεκτική» Πολιτική οφείλει :

-Να είναι προϊόν  ζυμώσεων με όλους τους άμεσα εμπλεκομένους, όχι απαραιτήτως στα πλαίσια  ατέρμονων και κατά κανόνα  ά-σκοπων επιτροπών,  συμβουλίων κλπ.

Η πρώτη φάση, της status quo-ανάλυσης και απεικόνισης της κατάστασης όπως αυτή υφίσταται, θα ήταν καλό  να γίνει επιτόπου, στην παραγωγική βάση, στους φορείς, κατά πρότυπο και τομέα εφαρμογής (Βιολογική, Ολοκληρωμένη κλπ.).

-Να εντοπίσει τα ουσιαστικά γενεσιουργά αίτια που οδηγούν σε συνειδητά ή λειτουργικά (λόγω άγνοιας, διοικητικών παραλήψεων/αντιφάσεων/στρεβλώσεων)  συμπτώματα «μαϊμουδισμού».

-Να αποφασίζει διαφοροποιημένα μέτρα εξυγίανσης και θεραπείας για το κάθε πρότυπο και τους αντίστοιχους τομείς.

Ειδικά για την νομοθετημένη Βιολογική Γεωργία, ανασυγκρότηση της σήμερα  πλήρως αποδιοργανωμένης συνολικής της αλυσίδας, δηλαδή εισροές, έγκυρη και λειτουργική συμβουλευτική στην παραγωγική βάση, ενισχύσεις κλιμακούμενες με βάση κριτήρια ανταποδοτικότητας (αειφορικότητας), κανάλια διάθεσης, αγορά…  

- Να είναι γενικώς γενναιόδωρη,  να επαινεί  τεκμηριωμένα ποιοτικές  οικο-κοινωνικές επιδόσεις και αποδόσεις.

Να δείχνει με τον τρόπο αυτό  «κατεύθυνση»  σε όλους τους εμπλεκόμενους, τις συν-αρμόδιες υπηρεσίες, τους φορείς, τον πιστοποιούμενο παραγωγό, τον «συμβατικό» συνάδελφο του, τον Πολίτη-Καταναλωτή… Να παιδαγωγεί, παιδεύει και ανελίσσει   οικο-κοινωνικά…

-Με  δέσμη επί μέρους πολιτικών, ενημέρωσης, προβολής, μετοχοποίησης δράσεων, εκπροσώπησης κλπ. να καλλιεργεί και «συντηρεί» πολιτικά το όλο Σύστημα Ελέγχου-Πιστοποίησης ισόρροπο, δυναμικό, αυτόνομο, αυτο-συστηρούμενο και όχι όπως είναι σήμερα στατικό, αυτιστικό, ετερότροφο, εξαρτημένο…