ΚΕΑΝ

Υδρόβια Οικοσυστήματα : Μια γεύση από τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες του ΚΕΑΝ

2012-05-16T15:16:39Z

Υδρόβια Οικοσυστήματα

σύνταξη επιμέλεια Ματίνα Κανάκη

Πρόκειται για μια «εναλλακτική» καλοκαιρινή πρόταση που θα σας εντυπωσιάσει γιατί αποτελεί μια πρακτική ιδέα για τη βεράντα σας, ή για ενδεχόμενη λιμνούλα στο κήπο σας, όπου με οικολογικό τρόπο θα αντιμετωπίσετε και το πρόβλημα των κουνουπιών αλλά και θα γνωρίσετε τα υδρόβια οικοσυστήματα

Το κόστος μπορεί να ανέρχεται περίπου στα 10 ευρώ.

1)Θα χρειαστούμε μια γυάλα της αρεσκείας μας κατά προτίμηση 20 εκατοστά ψηλή τουλάχιστον

2)Αφού πρώτα προσθέσουμε νερό θα τοποθετήσουμε, το υδροχαρές μας φυτό, που δεν είναι άλλο από τη Lysimachia nummularia,

3) Έπειτα ένα τουλάχιστον κουνουπόψαρο με την επιστημονική ονομασία Gambusia affinis. Καλό θα είναι να αναλογεί ένα ψαράκι σε ενάμιση λίτρο νερό, διότι αν μπουν περισσότερα λόγω ανταγωνισμού μπορούν να ψοφήσουν.

4) Και τέλος ένα υδρόβιο σαλιγκάρι το επιστημονικά Planorbis corneus !

Μπορούμε να τοποθετήσουμε και πετρούλες που έχουμε συλλέξει για το σκοπό αυτό αφού πρώτα τις έχουμε καθαρίσει καλά!

Ας συστηθούμε όμως λίγο καλύτερα…

Το φυτό μας, έχει την ιδιότητα να καθαρίζει το νερό αλλά και να δίνει οξυγόνο! Έτσι δεν χρειάζεται αλλαγή του νερού, αλλά προσθήκη όταν παρατηρούμε πως έχει κατέβει η στάθμη του, εξαιτίας του φαινομένου της εξάτμισης με νερό θερμοκρασίας περιβάλλοντος, και αφού το έχουμε αφήσει λίγη ώρα για να φύγει το χλώριο. Θέλει όμως να το τοποθετήσουμε σε θέση με αρκετό φως αλλά όχι απευθείας έκθεση στον ήλιο.

Ποιος είναι ο πιο ελκυστικός μεζές για τα κουνουπόψαρα? Οι προνύμφες κουνουπιών και γι’ αυτό άλλωστε παλαιότερα χρησιμοποιήθηκε για την καταπολέμηση της ελονοσίας. Επίσης είναι πολύ «βολικό» το γεγονός πως είναι ζωοτόκο!!! Δηλαδή γεννά ψαράκια και όχι αυγά. Είναι επίσης ανθεκτικό σε ακραίες συνθήκες, θερμοκρασίας αλλά και σε φυτοφάρμακα. Βέβαια πριν γίνει η προσθήκη του σε κάποιο υδροβιότοπο θα πρέπει να μελετηθεί πολύ προσεκτικά η συμπεριφορά του σε σχέση με τους άλλους οργανισμούς, διότι είναι αδηφάγο, με αποτέλεσμα να διαταράξει την ισορροπία του οικοσυστήματος. Στην γυάλα, μπορούμε να του δίνουμε ένα μικρό κομμάτι ψαροτροφής που μπορούμε να πάρουμε από τα pet shop, αρκεί να το τρώει όλο. Ενώ περίσσια τροφής μπορεί να προκαλέσει διατάραξη ισορροπίας του μικρού μας οικοσυστήματος και να χάσουμε τα ψαράκια μας.

Κάτι που επίσης θα λατρέψετε, είναι ότι το καλοκαίρι μπορούμε να φύγουμε για διακοπές χωρίς άγχος αφήνοντάς τα απλά σε δροσερό σημείο χωρίς φαγητό για δεκαπέντε μέρες! Σε καμία πάντως περίπτωση δεν ρίχνουμε πολύ φαγητό πριν φύγουμε, γιατί θα τα σκοτώσει.

Τα ανεπιθύμητα κουνουπάκια από την άλλη, γεννάνε τα αυγά τους σε λιμνάζοντα νερά και ενώ η λίμνη ή η γυάλα μας, που θα μπορούσε να γίνει πηγή μόλυνσης, γίνετε παγίδα αν υπάρχουν τα κουνουπόψαρα μας. Τα κουνουπόψαρα επίσης μπορούν να πιάσουν τα κουνούπια ακόμα και έξω από το νερό, πηδώντας για να τα πιάσουν. Αυτό σημαίνει ότι καλό είναι η γυάλα με το ψαράκι να μην είναι γεμάτη μέχρι πάνω, και να μην αφήνουμε το ψαράκι πολύ νηστικό ή με μόνη παρέα με την αξιολάτρευτη κατά τ’ άλλα γατούλα μας!

Επίσης, μην ξεχάσουμε να πούμε πως τα ψαράκια μας αυτά, μπορούν να ζήσουν 2-3 χρόνια. Αν γεννήσουν σε μικρό χώρο μπορεί να φάνε τα μικρά, σε μεγάλη γυάλα μπορούν να επιβιώσουν, αν υπάρχουν κρυψώνες και επάρκεια σε φαγητό.

Το υδρόβιο σαλιγκάρι τέλος μας βγάζει και από αυτό από μεγάλο κόπο! Καθαρίζει την άλγη που μπορεί να εμφανιστεί στις επιφάνειες της γυάλας, αλλά και παλιά σάπια φύλλα από το φυτό και έτσι γυάλα και δεν πρασινίζουν και παραμένει διάφανη.

Για περισσότερες πληροφορίες και προμήθεια του υλικού στο http://www.greekponds.gr/ecology

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να τονίσω πως είναι μια πολύ δημιουργική ιδέα για τα παιδιά διότι «περίεργα» καθώς είναι από τη φύση τους, θα εξερευνήσουν και θα απολαύσουν τη λειτουργία του θαυμαστού κόσμου ενός μικρού υδρόβιου οικοσυστήματος!

Η ενασχόληση των παιδιών με εύκολα και μικρά τέτοια οικοσυστήματα τα βοηθά να καταλάβουν την αλυσίδα της ζωής. Έχοντας ένα τέτοιο AQUA kit , έχει τη χαρά να παρατηρεί τον κύκλο της ζωής και να φροντίζει κάτι δικό του. Στόχος των τέτοιων προτάσεων, είναι να καλλιεργούν την ψυχική, σωματική και συναισθηματική υγεία του παιδιού και να περιλαμβάνουν την απαλλαγή από το άγχος προσφέροντας τη δυνατότητα ενός φυσικού παιχνιδιού που ηρεμεί, ανανεώνει, αναζωογονεί, να παρέχει την αίσθηση καταφύγιου αν αφορά λιμνούλα ή και να προτρέπει σε περίσκεψη.

Η επαφή με το νερό έχει αποδειχθεί επιστημονικά πως δρα καταπραϋντικά χαρίζοντας ευεξία, ηρεμία, ισορροπία αλλά είναι και εξάσκηση στην συνέπεια και πειθαρχεία των παιδιών (υιοθέτηση προγράμματος φροντίδας των «πρασίνων» φίλων μας)

Δίνει νόημα στην καθημερινότητα του

Η ενασχόληση &η συμμετοχή βοηθά να βλέπουν έμπρακτα το αποτέλεσμα της ενέργειας τους, και έτσι με την ανάπτυξη της ενεργού ιδιότητας του ατόμου βελτιώνει και την αυτοεκτίμηση τους.

Σύνταξη επιμέλεια : Ματίνα Κανάκη

Το τέλος του ελληνικού τοπίου / του Γιάννη Παλαιολόγου

2012-04-12T08:32:52Z

Το νέο χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό που προωθείται αυτές τις μέρες από το υπουργείο περιβάλλοντος (ΥΠΕΚΑ), του οποίου η ονομασία αποκτά πλέον οργουελιανά χαρακτηριστικά, εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για τον βιώσιμο τουρισμό και το ελληνικό τοπίο. Το σχετικό σχέδιο ΚΥΑ πέρασε από διαβούλευση εξπρές (μόλις δέκα ημερών) τον περασμένο μήνα και έχει σκοπό να αντικαταστήσει αυτό που προωθήθηκε το 2008-2009 από τον Γιώργο Σουφλιά. Τότε, θυμίζουμε, περιβαλλοντικές οργανώσεις, το «ξενοδοχειακό επιμελητήριο», το «τεχνικό επιμελητήριο Ελλάδος» και χιλιάδες πολίτες είχαν αντιδράσει έντονα στις διατάξεις του σχεδίου νόμου, που προέβλεπε τη μαζική διασπορά της τουριστικής κατοικίας στα ελληνικά νησιά και τις ακτές, και είχαν πετύχει την αλλαγή ορισμένων εκ των πιο καταστροφικών διατάξεών του.

Τα συντρίμμια της «πράσινης ανάπτυξης»

Στο πλευρό τους είχε ταχθεί και το ΠΑΣΟΚ, ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μιλώντας για παράδοση των καλύτερων περιοχών της χώρας στα μεγάλα κατασκευαστικά συμφέροντα. Ένας από τους πιο ενεργούς πολέμιους του χωροταξικού Σουφλιά ήταν ο σημερινός ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Κρίτων Αρσένης. Ως υπεύθυνος τότε του προγράμματος για την αειφόρο ανάπτυξη του Αιγαίου της «ελληνικής εταιρείας περιβάλλοντος και πολιτισμού», είχε οργανώσει ευρείας κλίμακας εκστρατεία για την ευαισθητοποίηση του κοινού και την αποτροπή των πιο ολέθριων συνεπειών του νομοσχεδίου.

Ορίστε τι έχει να πει ο κ. Αρσένης για τη νεότερη εκδοχή, την οποία φέρνει το κόμμα του στη βουλή: «οι προτάσεις του νέου χωροταξικού του τουρισμού ξεπερνούν κατά πολύ τις χειρότερες εκδοχές των περιβόητων προτάσεων Σουφλιά τις οποίες δεσμευτήκαμε στο ΠΑΣΟΚ να αποσύρουμε και να αντικαταστήσουμε με προτάσεις για τον βιώσιμο τουρισμό υψηλής προστιθέμενης και κοινωνικά αναδιανεμόμενης αξίας». Όπως εξηγεί στην «Free Sunday», η πρόταση του νομοσχεδίου «κινείται στη λογική του άρθρου 148 του κ. Βορίδη, το οποίο καταψηφίστηκε στην αρμόδια επιτροπή της βουλής. Προωθεί τη μαζική δόμηση σε νησιά και βραχονησίδες, σε περιοχές "νατούρα", σε γεωργική γη υψηλής παραγωγικότητας και κατ’ ουσίαν την επιτρέπει ακόμα και σε δάση και δασικές εκτάσεις. Είναι χωροταξικό για τους λίγους, για τους μεγαλοεργολάβους και τους μεγάλους κτηματομεσίτες που θέλουν να κερδοσκοπήσουν σε βάρος της χώρας βγάζοντας εύκολο χρήμα και αφήνοντας πίσω τους ημιτελή κουφάρια».

Στην ίδια γραμμή κινείται και ο εκλεγείς με το ΠΑΣΟΚ, νυν ανεξάρτητος βουλευτής και πρώην διευθυντής προγράμματος του WWF Σπύρος Κουβέλης. Όπως σημειώνει, «η αυξημένη δόμηση που προβλέπει το χωροταξικό για τον τουρισμό, και μάλιστα σε ιδιαίτερα ευαίσθητες νησιωτικές, παράκτιες αλλά και ορεινές περιοχές της χώρας, σε συνδυασμό με τη δόμηση και πώληση τουριστικής κατοικίας, αποτελεί ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο πλαίσιο που μοιραία θα οδηγήσει στην αλλαγή του τοπίου και του χαρακτήρα της Ελλάδας, ως της κατεξοχήν νησιωτικής χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ)».

Βίλες στις βραχονησίδες

Από πού να το πιάσει και πού να το αφήσει κανείς αυτό το σχέδιο... Μια πρώτη παρατήρηση, στην οποία προέβη η «ελληνική εταιρεία για το περιβάλλον και τον πολιτισμό» και άλλες περιβαλλοντικές οργανώσεις σε σχετική επιστολή, είναι ότι «πρόκειται, υποτίθεται, για ένα αναπτυξιακό, κανονιστικό πλαίσιο με ελάχιστες χωρικές αναφορές και παραπομπή σε ένα χάρτη που δεν έχει καν δημοσιευτεί, κι έτσι προς το παρόν αγνοείται απ' όσους συμμετέχουν στη διαβούλευση».

Επιπλέον, ενδεικτική της προσέγγισης του νομοθέτη είναι η αναφορά σε γενικά, ποσοτικά κριτήρια για τη δόμηση, χωρίς να επιδεικνύεται καμία συναίσθηση της ιδιαιτερότητας κάθε τόπου, της πολιτιστικής του κληρονομιάς, της μορφολογίας, της φέρουσας ικανότητάς του. Η πιο κραυγαλέα συνέπεια αυτής της ισοπεδωτικής προσέγγισης προκύπτει στο άρθρο 5, στην ενότητα «βραχονησίδες και ακατοίκητα νησιά», όπου προβλέπεται «η ανάπτυξη τουριστικών εγκαταστάσεων με τον όρο ότι η κάλυψή τους δεν θα υπερβαίνει το 3% της έκτασης του νησιού, τηρούμενης της λοιπής νομοθεσίας».

Αυτό σημαίνει, για να αναπτύξουμε το παράδειγμα που χρησιμοποίησε το «βήμα» προ ολίγων ημερών, ότι η Πολύαιγος, το μεγαλύτερο ακατοίκητο νησί του Αιγαίου, σε απόσταση μόλις ενός ναυτικού μιλίου από την Κίμωλο και έκτασης άνω των 18 km2, θα μπορούσε να υποδεχτεί, βάσει του νέου χωροταξικού, «τουριστικές εγκαταστάσεις» επιφάνειας σχεδόν 600,000 m2. Απ' οποιονδήποτε έχει επισκεφτεί με ένα καΐκι ή ένα φουσκωτό τις ακτές του μοναδικού αυτού μέρους γίνεται κατανοητή η φρίκη της προοπτικής αυτής.

Ωστόσο, πέρα από τις ονειρικές παραλίες και τους όρμους της, η Πολύαιγος φιλοξενεί ορισμένα σπάνια είδη φυτών, όπως η ορχιδέα με μονό άνθος (Serapias carica var. monantha), και πολλά ελληνικά ενδημικά είδη. Επιπλέον, λόγω της ιδιαίτερης πανίδας της, έχει ενταχθεί στο δίκτυο «νατούρα 2000» ως «τόπος κοινοτικής σημασίας» (ΤΚΣ). Οι θαλάσσιες σπηλιές στις ακτογραμμές της αποτελούν καταφύγιο για τη μεσογειακή φώκια Monachus monachus, ενώ φιλοξενεί πολλά σημαντικά είδη πουλιών, όπως τον μαυροπετρίτη (Falco eleonorae) και τον σπιζαετό (Hieraaetus fasciatus). Το νησί φιλοξενεί επίσης την υπό εξαφάνιση οχιά της Μήλου (Macrovipera schweizeri).

Θα περίμενε κανείς ότι η ένταξη του νησιού στο δίκτυο «νατούρα» θα το προστάτευε από πιθανή επιδρομή των ορδών του τσιμέντου. Το ΥΠΕΚΑ, δυστυχώς, βλέπει διαφορετικά τα πράγματα. Όπως σημειώνεται στο άρθρο 5, επιτρέπεται η χωροθέτηση οργανωμένων τουριστικών υποδοχέων «σε περιοχές του δικτύου "νατούρα 2000" στις οποίες δεν έχουν εγκριθεί ειδικές ρυθμίσεις και οι οποίες δεν έχουν ενταχθεί σε ειδικότερη κατηγορία προστασίας», στη βάση «επαρκούς τεκμηρίωσης» και«επιτακτικού δημόσιου οικονομικού ή κοινωνικού συμφέροντος» (αμφότεροι εξαιρετικά ασαφείς και ευλύγιστοι ως περιοριστικοί όροι). Για να δοθεί μια τάξη μεγέθους, σημειώνεται (στοιχείο της «ελληνικής εταιρείας») ότι το 77% των περιοχών της Ελλάδας που έχουν οριστεί από την ΕΕ ως «νατούρα» δεν εμπίπτει σήμερα στην αρμοδιότητα κάποιου σχήματος διαχείρισης. Σε αυτό το 77% ανήκει και η Πολύαιγος, για την οποία το απαραίτητο προεδρικό διάταγμα δεν είναι ακόμα έτοιμο.Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου, αντί να εστιάσει, ως οφείλει, στην προώθηση των ειδικών ρυθμίσεων προστασίας που απαιτούν οι περιοχές «νατούρα», ωθεί κτηματομεσίτες και κατασκευαστές να επωφεληθούν από την ολιγωρία της και να χτίσουν πριν οι ρυθμίσεις αυτές θεσμοθετηθούν.

Το σάπιο μοντέλο

Τα «σύνθετα τουριστικά καταλύματα» που θεσπίστηκαν πέρυσι με το νόμο 4002/11 (που αφορούσε το ασφαλιστικό!) είναι οι διάδοχοι των «τουριστικών υποδομών μεικτής χρήσης» του κ.Σουφλιά -ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων που περιλαμβάνουν παραθεριστικές κατοικίες προς μακροχρόνια μίσθωση ή πώληση. Σε συνδυασμό με τις διατάξεις στο νέο χωροταξικό που στηρίζουν τη σύσταση οργανωμένων υποδοχέων έως 800 στρέμματα, την πρόβλεψη χωροθέτησής τους ακόμα και σε νησιά κάτω των 90 km2. και το «ανοιχτό παράθυρο» για εγκαταστάσεις αμιγούς τουριστικής κατοικίας (χωρίς σύνδεση με ξενοδοχειακή μονάδα), είναι σαφές ότι αντιγράφεται, με πιο επικίνδυνο τρόπο απ' ό,τι στην περίπτωση Σουφλιά, το διαβόητο πλέον «ισπανικό μοντέλο» ανάπτυξης του τουρισμού.

Το μοντέλο αυτό βασίστηκε στη μαζική δόμηση των ακτών της χώρας με παραθεριστικές κατοικίες που πουλήθηκαν σε ξένους τουρίστες, κυρίως από τον ευρωπαϊκό βορρά. Η πολιτική αυτή συνέβαλε στην κατασκευαστική φούσκα χάρη στην οποία η Ισπανία αναπτύχθηκε ταχύρρυθμα στη δεκαετία από το 1999 έως το 2008. Σήμερα όμως η φούσκα έχει σκάσει, και η Ισπανία, εκτός από ποσοστά ανεργίας που ξεπερνούν ακόμα κι αυτά της Ελλάδας, διαθέτει 818,000 απούλητα νεόδμητα ακίνητα, εκ των οποίων άνω των 300,000 είναι τουριστικές κατοικίες, και ένα ανεπανόρθωτα αλλοιωμένο φυσικό τοπίο.

Όπως υπογραμμίζει ο κ. Κουβέλης, «το παράλογο είναι ότι μια τέτοια ρύθμιση απευθύνεται σε μια αγορά που ουσιαστικά δεν υπάρχει πια, μετά την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων και την πιστωτική κρίση στην Ευρώπη, που ανάγκασε πολλούς από τους Βορειοευρωπαίους ιδιοκτήτες τέτοιων ακίνητων (για παράδειγμα, στην Ισπανία και την Κύπρο) να τα εγκαταλείψουν αφήνοντας απλήρωτα δάνεια στις εγχώριες τράπεζες, που βρίσκονται πλέον με έναν μεγάλο αριθμό ακινήτων που κανείς δεν θέλει».

Πρόκειται, με λίγα λόγια, για μια χρεοκοπημένη προσέγγιση προς την τουριστική ανάπτυξη, που θυσιάζει την αειφορία και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία καθιστούν την Ελλάδα μοναδικό παγκόσμιο προορισμό στο όνομα της τσιμεντοποίησης και της μυωπικής κερδοφορίας, που κι αυτή είναι ιδιαίτερα αμφίβολη, δεδομένων των συνθηκών ύφεσης στην Ευρώπη. Αυτοί που θα χτίσουν μέχρι ασφυξίας τις ακτές και τα νησιά μας δεν έχουν λόγο να ενδιαφερθούν για την υποβάθμιση που θα προκαλέσουν -πουλάνε και φεύγουν, για το επόμενο παράκτιο «φιλέτο». Γι' αυτούς που μένουν πίσω, τους μόνιμους κατοίκους, αλλά και την Ελλάδα ως τουριστικό προϊόν, το πλήγμα θα είναι βαρύτατο και μη αναστρέψιμο.

Ο Γιάννης Παλαιολόγος είναι δημοσιογράφος

Αναδημοσίευση από τη FreeSunday

Πόσο είναι το πράσινο χρέος; της Ελέν Ροκ

2012-04-11T21:05:44Z

Για μια εβδομάδα, με την ευκαιρία της «εβδομάδας της βιώσιμης ανάπτυξης» που ξεκίνησε στις 2 Απριλίου, οι επιχειρήσεις έχουν ραντεβού με τον πλανήτη. Η ιδέα είναι ευγενής, αλλά τι νόημα έχει αν 51 εβδομάδες στις 52 δε νοιαζόμαστε για τη βιωσιμότητα; Με τις επιχειρήσεις να μην έχουν ακόμα δεσμευτεί επαρκώς στην υπόθεση της βιώσιμης ανάπτυξης, θα δούμε και φέτος να παρελαύνουν ένα σωρό διαφημίσεις προϊόντων κατ' όνομα μόνο οικολογικών, όπως εκείνα τα 4Χ4 που μεταμορφώνονται σε «σκαραβαίους» ή τη φωνή του Σον Κόνερι (Sean Connery) να εξαγγέλλει, εξ ονόματος μιας μεγάλης τράπεζας, πως ήρθε η ώρα να ανακαλύψουμε την «πράσινη» τράπεζα. Κοντολογίς, άλλη μια εκδοχή αυτού που εδώ και είκοσι χρόνια αποκαλούμε «πράσινο ξέπλυμα» («greenwashing»).

Τι να συμπεράνουμε από τη συνεχιζόμενη εθελοτυφλία των επιχειρήσεων εμπρός στην αναγκαία οικολογική μετάβαση; Οι υπεύθυνοι των επιχειρήσεων δεν είναι κυνικοί. Συχνά είναι παγιδευμένοι στη μεταβατική φάση του μετασχηματισμού του εργαλείου παραγωγής τους, σε μια κατάσταση όπου από τη μια τα κίνητρα είναι αρκετά ισχυρά ώστε να εκδηλώνεται μεν πρόθεση αλλαγής, αλλά όχι αρκετά πιεστικά ώστε η πρόθεση αυτή να μετουσιώνεται σε πράξεις.

Κατ' αρχήν οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν ένα δαιδαλώδες ρυθμιστικό πλαίσιο που συχνά δεν είναι εφαρμόσιμο.

Στη συνέχεια, δεν παρατηρούν καμία πραγματική ζήτηση εκ μέρους των καταναλωτών. Ποιος, μετά από μια κουραστική ημέρα, θα περάσει ώρες ολόκληρες εξετάζοντας τις ετικέτες των προϊόντων λες κι είναι προσωπικά υπεύθυνος για τη σωτηρία του πλανήτη; Για τους καταναλωτές, όπως και για τις επιχειρήσεις, η «βιώσιμη ανάπτυξη» είναι κυρίως λόγια, μιας που τα συλλογικά αγαθά δεν είναι προσδιορισμένα, και δεν υπάρχει τρόπος να υπολογίζεται ο βαθμός της υποβάθμισής τους.

Φυσικά διαθέτουμε χιλιάδες δεδομένα, που όμως είναι διάσπαρτα, ανομοιογενή και δυσνόητα. Ρωτήστε το γείτονά σας: πιθανότατα γνωρίζει το δείκτη της ανεργίας, το ποσοστό μεγέθυνσης του ΑΕΠ, ακόμα και το μέγεθος του δημοσιονομικού ελλείμματος. Αλλά ποιος μπορεί να προβάλει έναν αριθμό για την κατάσταση των εδαφών μας ή του νερού; Κι όμως, η Γαλλία μόλις κατηγορήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) διότι δεν τήρησε τις υποσχέσεις της όσον αφορά τις προσπάθειές της να προχωρήσει στην απορρύπανση των ποταμών μας. Κανείς δεν ξέρει ποιος θα πληρώσει για το εγχείρημα αυτό.

Χρειαζόμαστε αριθμούς συγκεκριμένους, ευανάγνωστους, καμιά φορά εκλαϊκευμένους, που να παρακολουθούνται από τις αρχές με την ίδια σοβαρότητα και την ελεγκτική διάθεση με τους αριθμούς των δημοσιονομικών στοιχείων.

Είναι καθήκον του κράτους να εμψυχώνει το δημόσιο διάλογο και να κάνει ό,τι είναι δυνατό ώστε οι πολίτες να διαθέτουν την ικανότητα να συμμετάσχουν στην οικολογική μετάβαση και να αλλάξει το παράδειγμα της ανάπτυξης. Αυτό προϋποθέτει να υπάρξουν νέοι τρόποι υπολογισμού των δημοσίων αγαθών, που να συμπληρώνουν εκείνους της οικονομικής μεγέθυνσης.

Ποιος θα ήθελε μια οικονομική πολιτική που θα αύξανε το ΑΕΠ αλλά θα υποβάθμιζε τους ποταμούς, θα καθιστούσε άγονα τα εδάφη, θα δηλητηρίαζε τον αέρα και θα μείωνε το προσδόκιμο επιβίωσης; Υπάρχουν φορές που τα εργοστάσιά μας ρυπαίνουν με τοξικά απόβλητα τα εδάφη και το νερό μας. Ο υπολογισμός της αξίας του υδροφόρου ορίζοντα και η ακριβής εκτίμηση της ζημιάς που προκαλούν σε αυτόν οι ρύποι ενός εργοστασίου θα μας επέτρεπε να αποφύγουμε την υποβάθμιση των πηγών ύδρευσής μας.

Ό,τι δε μετριέται δεν μπορεί να αλλάξει. Σκεφτείτε έναν ισολογισμό μιας επιχείρησης που θα κατέληγε «έλλειμμα περίπου 10 εκατομμύρια ευρώ». Σήμερα κάπως έτσι εκτιμάμε την αξία τωνσυλλογικών αγαθών.

Τι περιμένουμε για να αρχίσουμε να υπολογίζουμε συστηματικά τις επιπτώσεις της κάθε απόφασης στα συλλογικά αγαθά; Σήμερα πλέον, δίπλα στον όρο «έλλειμμα», είτε πρόκειται για το «μπλε» έλλειμμα των πηγών ύδρευσής μας, είτε για το «μελανό» έλλειμμα των βιομηχανικών αποβλήτων, μας χρειάζονται πλέον δείκτες που να είναι κατανοητοί από όλους.

Τότε, ακόμα και μετά από μια κουραστική ημέρα, θα επιλέγαμε αγαθά χωρίς συσκευασίες· οι επιχειρήσεις μας δε θα έστελναν με τόση ευκολία τα στελέχη τους ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού για δίωρες συναντήσεις· κι οι ξεχασμένοι στις χωρίς μέλλον γειτονιές τους νέοι μας θα τολμούσαν να ριχτούν σε σχέδια συλλογικής χειραφέτησης.

Ο υπολογισμός της αξίας των συλλογικών αγαθών: ιδού τι θα μπορούσε να πυροδοτήσει τη συλλογική μας κινητοποίηση.

Η Hélène Roques είναι επιχειρηματίας

O εθελοντισμός στα αστικά πάρκα - Movement of volunteers for parks.

2012-03-07T12:24:12Z

Ευρωπαϊκό πρόγραμμα εθελοντισμού MVP για τα αστικά πάρκα

Τη μελέτη για τον εθελοντισμό και τα αστικά πάρκα, που διεξήχθη για το ευρωπαϊκό πρόγραμμα MVP, παρουσίασε σε ημερίδα το ΚΕΑΝ (Κύτταρο Εναλλακτικών Αναζητήσεων Νέων), σε συνεργασία με το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, το Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνης Τρίτσης», την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού έτους Εθελοντισμού για το 2011.

Η έρευνα διεξήχθη σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ελλάδα σε 45 αστικά πάρκα. Ως στόχο είχε να παρουσιάσει τα εργαλεία για την αποδοτικότερη ανάπτυξη του περιβαλλοντικού εθελοντισμού. Συντάχθηκε κατάλογος με τα στοιχεία επαφής του φορέα διαχείρισης για κάθε χώρο αστικού πρασίνου στην Αττική και των πιο γνωστών φορέων εθελοντικών δράσεων, καθώς και ενδεικτικές διαθέσιμες πρακτικές με βάση τη διεθνή εμπειρία.

Τα στοιχεία από όλες τις χώρες θα συγκεντρωθούν σε ένα ηλεκτρονικό βιβλίο, που θα μεταφραστεί σε έξι γλώσσες και θα διατίθεται σε όποια οργάνωση θέλει να αναπτύξει εθελοντικό έργο σε αστικά πάρκα μεγάλων πόλεων, στην Ευρώπη.

Η Μαριλένα Καραδήμα από το ΚΕΑΝ ανέφερε τους σκοπούς του προγράμματος MVP, όπως την προώθηση των νέων τεχνολογιών, τη βελτίωση των εθελοντικών δομών στα αστικά πάρκα, τη σημασία της «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» από πλευράς επιχειρήσεων, καθώς και τη δημιουργία μιας ηλεκτρονικής πλατφόρμας συντονισμού και ενημέρωσης όλων των εθελοντικών οργανώσεων.

Ο γεωπόνος Επαμεινώνδας Ευεργέτης, επισήμανε την πολυδιάσπαση των αρμοδιοτήτων στη διαχείριση των αστικών πάρκων, για την οποία, κατά κύριο λόγο, υπεύθυνοι είναι οι δήμοι, αλλά εμπλέκονται και οι εφορίες αρχαιοτήτων και τα κατά τόπους δασαρχεία.

Πρότεινε τη δημιουργία «δεξαμενής εθελοντών», προκειμένου αντί να καλούνται κάθε φορά εκ νέου εθελοντές για κάποια δράση, να υπάρχει κάποια συνέχεια και να συμμετέχουν και άτομα που έχουν ήδη προσφέρει και έχουν κάποια γνώση, ώστε να μην ξεκινάει μια δράση κάθε φορά από την αρχή. Πρότεινε επίσης, να προμηθεύονται οι εθελοντές κάποιο πιστοποιητικό κατάρτισης, για να μπορούν να το αξιοποιήσουν αργότερα στην αγορά εργασίας. Τέλος, τόνισε να δίνεται, κατά την επιλογή των εθελοντών, προτεραιότητα σε ανέργους, ευπαθείς ομάδες και άτομα από προγράμματα επανένταξης.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ

Οι "πράσινες ταράτσες" ως αντίδοτο στην ατμοσφαιρική ρύπανση.

2012-02-17T11:07:42Z

Κίνητρα για τη μετατροπή των "τσιμεντένιων ταρατσών" σε πράσινες προβλέπονται σε απόφαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος,Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής καθώς ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες πόλεις είναι η έλλειψη χώρων πρασίνου.Η κατάληψη του αστικού χώρου από το τσιμέντο έχει σημαντικές περιβαλλοντικές και ενεργειακές επιπτώσεις αφού τα κτίρια ευθύνονται σε μεγάλο ποσοστό για την εκπομπή ρύπων και αερίων.Δείτε παρακάτω το pdf.

Παίρνουν στα χέρια τους το περιβάλλον!

2012-02-09T11:52:08Z

Επιστήμονες και μεγιστάνες προωθούν σχέδια για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλάγης,καθώς αυξάνεται η πίεση να βρεθεί μια τεχνολογική λύση.

Kάντε κλικ για να δείτε το pdf .

Δημοτικοί λαχανόκηποι στον καιρό της κρίσης και στην Ελλάδα

2012-02-02T20:33:29Z

Συνυπάρχουμε, συνεργαζόμαστε, δημιουργούμε, μοιραζόμαστε.

Ιδιαίτερα στην παρούσα δυσχερή περίοδο, που η διατροφική επάρκεια, για τα οικονομικώς ασθενέστερα νοικοκυριά, αποτελεί πρώτιστη ανάγκη.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως ο πιο κοντινός στον πολίτη θεσμός, δείχνει να πρωτοστατεί, διευρύνοντας όλο και περισσότερο τις πρακτικές αλληλεγγύης, που αγκαλιάζουν και στηρίζουν τους οικονομικά αδύναμους πολίτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα, να αμυνθούν στην κρίση και να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για τις ανάγκες των ίδιων και των οικογενειών τους.

Μετά τα συσσίτια, τη διανομή φαγητού κατ’ οίκον σε περιπτώσεις αδυναμίας μετακίνησης, τη λειτουργία κοινωνικών παντοπωλείων, φαρμακείων και ιατρείων, έρχονται οι δημοτικοί λαχανόκηποι.

Ήδη, στο πλαίσιο των καλών πρακτικών που ακολουθούνται σε πολλές πόλεις της Ευρώπης και του κόσμου, τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία δημοτικών λαχανόκηπων ξεκίνησαν, ως αντίδοτο στην κρίση, αλλά και ως κίνητρο για δημιουργία. Η εκκίνηση γίνεται από τους Δήμους Αλεξανδρούπολης, Έδεσσας, Θέρμης, ενώ την ιδέα για δημιουργία αστικών λαχανόκηπων έχουν αρχίσει να επεξεργάζονται και άλλοι δήμοι.

Δημοτικός λαχανόκηπος Αλεξανδρούπολης: 30 στρέμματα για 274 δικαιούχους

Ένα φιλόδοξο σχέδιο που αφορά τη δημιουργία περιαστικού, βιολογικού λαχανόκηπου εκπονεί ο δήμος Αλεξανδρούπολης, σε μια έκταση 30 στρεμμάτων, κοντά στον αστικό ιστό της πόλης, με εύκολη πρόσβαση για τους καλλιεργητές με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ποδήλατο ή με τα πόδια. Η λειτουργία του τοποθετείται την άνοιξη.

Όπως είπε στο localit.gr ο πολιτικός μηχανικός-τοπογράφος και συνεργάτης του δήμου κ. Κριτής Κριτού, στο συγκεκριμένο χώρο, (δημοτική έκταση η οποία αξιοποιείται), θα μπορούν να καλλιεργήσουν 274 δικαιούχοι.

Στον καθένα απ’ αυτούς, θα παραχωρείται τεμάχιο των 50 -100 τ.μ για διάστημα δύο ετών.

Το έργο θα απευθύνεται σε απόρους, χαμηλοσυνταξιούχους, πολύτεκνους και στους έχοντες μεγάλη οικονομική ανάγκη δημότες.

Οι ενδιαφερόμενοι θα καταθέσουν αίτηση προσκομίζοντας τα απαραίτητα δικαιολογητικά στο δήμο. Δεν θα υπάρχει ενοίκιο, όμως οι δικαιούχοι δεν θα μπορούν να πωλούν τα παραγόμενα προϊόντα, τα οποία θα προορίζονται αποκλειστικά για οικογενειακή, αλλά και κοινωφελή κατανάλωση, αφού το 10% της παραγωγής, θα πηγαίνει για την ενίσχυση των συσσιτίων του δήμου και της εκκλησίας, καθώς και στο κοινωνικό παντοπωλείο.

Ο χώρος θα είναι περιφραγμένος και θα κατασκευαστούν ισάριθμοι φοριαμοί με κλειδιά στους οποίους οι καλλιεργητές θα μπορούν φυλάσσουν τα εργαλεία τους.

Ουσιαστικά θα είναι μια μικρή «πόλη» που θα έχει δρόμους και θα διαθέτει τουαλέτες, κιόσκια, μικρό κυλικείο, εκκλησία, γραφείο γεωπόνου.

Σε μια έκταση 1.500 τ.μ θα δημιουργηθούν θερμοκήπια του δήμου, όπου θα καλλιεργούνται τα φυντάνια, όλα βιολογικά, τα οποία θα προορίζονται για τους δικαιούχους καλλιεργητές.

Ο λαχανόκηπος, θα παρακολουθείται από γεωπόνους οι οποίοι θα δίνουν συμβουλές και όποια άλλη βοήθεια τους ζητηθεί, και το νερό για το πότισμα θα προέρχεται από γεώτρηση. Παράλληλα, όσοι πληρούν τα κριτήρια, θα παρακολουθήσουν υποχρεωτικά σεμινάρια, τα οποία δεν θα αφορούν μόνο τον τρόπο καλλιέργειας αλλά και το μαγείρεμα των παραγόμενων λαχανικών. Πρόκειται ουσιαστικά για πιλοτικό πρόγραμμα επεσήμανε ο κ. Κριτού, το οποίο εφόσον επιτύχει, υπάρχουν σκέψεις να επεκταθεί μελλοντικά, και σε μεγαλύτερες εκτάσεις, (χερσολίβαδα), όπου θα φυτευτούν πλέον δένδρα, και θα δημιουργηθούν ελαιώνες, συκεώνες, αμπελώνες, κ.λπ., με στόχο να ενδυναμωθεί η τοπική κοινωνία.

Το σχέδιο του λαχανόκηπου. που μελετήθηκε από τους μηχανικούς του δήμου Αλεξανδρούπολης, χωρίζεται σε δύο φάσεις κατασκευής. Η δημιουργία του έργου εγκρίθηκε παμψηφεί από το Δημοτικό Συμβούλιο, αφού ολοκληρώθηκε όλη η σειρά των προβλεπόμενων διαδικασιών , ενώ ήδη δημοπρατήθηκε η πρώτη φάση, μειωμένη από τις αρχικές εκτιμήσεις (250.000 ευρώ), σε ποσοστό 48%. Το εκτιμώμενο κόστος για τη δεύτερη φάση κατασκευής ανέρχεται σε 70.000 ευρώ.

Δημοτικός λαχανόκηπος στη Θέρμη: 15 στρέμματα για 300 δικαιούχους

Ένα αγροτεμάχιο έκτασης 15 στρεμμάτων στην περιοχή της Νέας Ραιδεστού, είναι ο χώρος όπου ο Δήμος Θέρμης, θα δημιουργήσει τον λαχανόκηπο του, στον οποίο θα μπορούν να καλλιεργούν 300 δικαιούχοι με τις οικογένειές τους.

Όπως εξήγησε στο localit.gr, ο ειδικός συνεργάτης του Δήμου γεωπόνος κ. Ιωάννης Παύλου, στους ενδιαφερόμενους δημότες θα παραχωρούνται τεμάχια έκτασης 50 τ.μ, με το συμβολικό τίμημα των 50 ευρώ, για ένα χρόνο. Για τις πολύτεκνες , μονογενεϊκές, ή οικογένειες που έχουν άτομα με ειδικές ανάγκες, το τίμημα θα είναι 25 ευρώ , ενώ για τις άπορες η παραχώρηση θα είναι δωρεάν. Προτεραιότητα θα δοθεί στις δύο τελευταίες κατηγορίες. Τα χρήματα που θα συγκεντρώνονται κάθε χρόνο από τη διάθεση των τεμαχίων, θα χρησιμοποιούνται για την προετοιμασία του εδάφους, τη συντήρηση εγκαταστάσεων (περίφραξη, κιόσκια, χώροι υγιεινής) και για τα σεμινάρια βιολογικής καλλιέργειας τα οποία θα παρακολουθήσουν, οι υποψήφιοι καλλιεργητές, αφού καλλιέργεια των λαχανόκηπων θα γίνεται μόνο με βιολογικές μεθόδους,

Ήδη υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από κατοίκους του δήμου για το πρόγραμμα, μόλις αυτό έγινε γνωστό. Για τη δημιουργία του αναμένεται η έγκριση, από το Δημοτικό Συμβούλιο, του κανονισμού λειτουργίας (βρίσκεται στο στάδιο επεξεργασίας), αφού προηγηθεί έλεγχος από την Οικονομική Επιτροπή, την Επιτροπή περιβάλλοντος και το Τοπικό Συμβούλιο. Θα ακολουθήσει η συγκρότηση επιτροπής σχεδιασμού, η οποία και θα αναλάβει την υλοποίηση του προγράμματος , και τέλος και η υποβολή αιτήσεων από τους ενδιαφερομένους. Οι διαδικασίες αν και πολλές, προχωρούν και εκτιμάται πως θα έχουν ολοκληρωθεί περί τα μέσα Νοεμβρίου.

Πιλοτικός βιολογικός λαχανόκηπος στην Έδεσσα

Στο πλαίσιο των καλών πρακτικών, όπως είναι οι δημόσιοι αστικοί κήποι που εφαρμόζονται σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, ο δήμος Έδεσσας προετοιμάζει χώρο για δημιουργία πιλοτικού βιολογικού λαχανόκηπου. Πρόκειται για κοινόχρηστο χώρο έκτασης ενός στρέμματος στην περιοχή Σμαρένκα, ο οποίος θα είναι χωρισμένος με διάδρομο, δεξιά και αριστερά του οποίου θα υπάρχουν τεμάχια γης των 50-60 τ.μ, το καθένα από τα οποία, θα καλύπτει τις ανάγκες μιας οικογένειας. Και στο δήμο Έδεσσας, προτεραιότητα θα έχουν καλλιεργητές που θα είναι άποροι ή με χαμηλά εισοδήματα. Σε δηλώσεις του σχετικά με το θέμα της ίδρυσης του Δημοτικού Λαχανόκηπου, ο δήμαρχος Έδεσσας, κ. Δημήτρης Γιάννου σημείωσε πως: «Η ίδρυση του δημοτικού λαχανόκηπου δεν συνδέεται αποκλειστικά με την οικονομική κρίση που βιώνουμε όλοι μας, αλλά κυρίως με τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων και τη δημιουργία δυνατοτήτων για παραγωγή αγνών βιολογικών προϊόντων και επαφής με τη φύση». Η πρόταση θα παρουσιαστεί με τις τελικές της λεπτομέρειες στο Δημοτικό Συμβούλιο Έδεσσας.

Δημοτικός λαχανόκηπος στη Λέσβο έκτασης 15 στρεμμάτων

Στη Λέσβο δημιουργήθηκε στις αρχές Οκτώβρη ένας δημοτικός λαχανόκηπος, ενώ αναδασώθηκαν με τη μέθοδο φυσικής καλλιέργειας, 15 στρέμματα σε δύο δημοτικές εκτάσεις που παραχώρησε ο δήμος .

Πρόκειται για δύο πιλοτικές δράσεις που υλοποιήθηκαν , στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών προγραμμάτων AGRISLES και FORCLIMADAPT, τα οποία διαχειρίζεται το Περιφερειακό Ταμείο Ανάπτυξης Βορείου Αιγαίου και αφορούν αντίστοιχα στην προώθηση της καινοτομίας στη γεωργία και στην προστασία των δασικών περιοχών από τις επιπτώσεις του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής.

Δεκάδες ήταν οι εθελοντές που συμμετείχαν στη δημιουργία του δημοτικού λαχανόκηπου ενός περίπου στρέμματος, σε περιφραγμένη περιοχή στο Κάστρο Μυτιλήνης απέναντι από την περιοχή Φυκιότρυπα, όπου μελλοντικά θα φιλοξενούνται εκπαιδευτικές δραστηριότητες, ενώ τα παραγόμενα λαχανικά θα διατίθενται σε άπορες οικογένειες και όπου αλλού προκύπτει ανάγκη. Μεγάλη ήταν η συμμετοχή τόσο εθελοντών όσο και μαθητών σχολείων, και στη δεύτερη δράση, που αφορά στην αναδάσωση, με φυσική καλλιέργεια, έκτασης 25 στρεμμάτων στην περιοχή Ν. Κυδωνιών μεταξύ του αποκαταστημένου ΧΑΔΑ, του γηπέδου και του κοιμητηρίου.

Οι εθελοντικές οργανώσεις Aeolistas, ο Σύνδεσμος Εφέδρων Καταδρομέων Λέσβου και το Σωματείο Εθελοντών Πυροσβεστών Λέσβου περιέφραξαν τους δύο χώρους, ενώ η προετοιμασία των ειδικών σβόλων που φυτεύτηκαν έγινε στο Φυτώριο της Διεύθυνσης Δασών Λέσβου στα Βασιλικά Πολιχνίτου. Για το εγχείρημα συνεργάστηκαν το Περιφερειακό Ταμείο, η Δημοτική Αρχή Λέσβου, η Διεύθυνση Δασών Λέσβου, το Τοπικό Συμβούλιο Ν. Κυδωνιών και τρεις Διευθύνσεις Αρχαιοτήτων, πολλές εθελοντικές οργανώσεις, μαθητές και πολίτες του νησιού. Το Κέντρο Φυσικής Καλλιέργειας από την Έδεσσα προσέφερε αφιλοκερδών την τεχνογνωσία και εφαρμογή ενώ συμμετείχαν και εθελοντές του Κέντρου από Γαλλία Ισπανία, Ιταλία και Χιλή. Παράλληλα έγινε σχετικό σεμινάριο φυσικής καλλιέργειας από τον υπεύθυνο του Κέντρου Φυσικής Καλλιέργειας κ. Παναγιώτη Μανίκη.

Αστικοί δημοτικοί λαχανόκηποι «ηλικίας» 150 ετών

Αστική γεωργία: Οι αγρότες των πόλεων

Μετρώντας περισσότερα από 150 χρόνια οι αστικοί δημοτικοί λαχανόκηποι, στην ιστορία των πόλεων, σε Ευρώπη και ΗΠΑ, αποτελούν για τους πολίτες έναν τρόπο, να παράγουν μόνοι τους και ποιοτικά, τα λαχανικά που καταναλώνουν, αλλά και να διασφαλίζουν τα αναγκαία για τη διαβίωσή τους, όταν τα εισοδήματα τους δεν επαρκούν. Η αστική καλλιέργεια είναι ένας διαδεδομένος τρόπος παραγωγής και κατανάλωσης σε πολλές πόλεις του κόσμου, ανάμεσά τους, το Βανκούβερ, η Νέα Ορλεάνη, το Ντιτρόϊτ, το Ροσάριο ,το Κάιρο, το Πεκίνο, το Φράϊμπουργκ, το Βερολίνο, το Παρίσι κ.λπ.

Το παγκοσμίως διαδεδομένο αυτό κίνημα δίνει την ευκαιρία στους πολίτες να προμηθευτούν φρέσκα προϊόντα και να ικανοποιήσουν τις καθημερινές τους ανάγκες σε χαμηλό κόστος.

Αντιπροσωπευτικά παραδείγματα:

Αμερικανική Ένωση Κοινοτικής Κηπευτικής (ACGA)

http://communitygarden.org/

Η Αμερικανική Ένωση Κοινοτικής Κηπευτικής είναι μια διεθνική (ΗΠΑ – Καναδάς) Μη Κυβερνητική Οργάνωση που ιδρύθηκε το 1979 με μέλη επαγγελματίες, εθελοντές και υποστηρικτές της κοινοτικής κηπευτικής σε αστικές και αγροτικές κοινωνίες. Η Ένωση, η οποία αναγνωρίζει ότι με τον τρόπο αυτό βελτιώνεται η ποιότητα ζωής των κατοίκων, προωθεί τη διαμόρφωση και εξάπλωση εθνικών και περιφερειακών κοινοτικών κηπευτικών δικτύων, αναπτύσσει πηγές υποστήριξης κοινοτικής κηπευτικής και πρασίνου, ενθαρρύνει την έρευνα του αντίκτυπού της και διεξάγει εκπαιδευτικά προγράμματα για να επεκτείνει την κοινοτική κηπευτική.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση Κοινοτικής Κηπευτικής ένας κοινοτικός κήπος μπορεί να περιλαμβάνει τα εξής: να είναι αστικός, προαστιακός, περιφερειακός. Να έχει καλλιέργειες λουλουδιών ή λαχανικών. Να είναι ένα κοινοτικό κτήμα, ή πολλά ανεξάρτητα κτήματα. Μπορεί να βρίσκεται σε ένα σχολικό ή νοσοκομειακό συγκρότημα, ή σε μια γειτονιά. Μπορεί επίσης να είναι μια σειρά κτημάτων αφιερωμένων στην αστική γεωργία όπου η παραγωγή προορίζεται για κάποια αγορά.

Τα θετικά του κοινοτικού κήπου σύμφωνα με την Ένωση είναι τα εξής:

Βελτιώνει την ποιότητα ζωής των κατοίκων που βρίσκονται στον κήπο
Αποτελεί καταλύτη για κοινοτική ανάπτυξη και ανάπτυξη των γειτονιών
Ενθαρρύνει την κοινωνική αλληλεπίδραση
Ενθαρρύνει την αυτονομία
Ομορφαίνει τις γειτονιές
Παράγει θρεπτικό φαγητό
Μειώνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό για το φαγητό
Δημιουργεί ευκαιρίες για αναψυχή, άσκηση, θεραπεία και εκπαίδευση
Μειώνει την εγκληματικότητα
Διατηρεί πράσινους χώρους
Δημιουργεί ευκαιρίες εισοδήματος και οικονομικής ανάπτυξης
Μειώνει τη ζέστη της πόλης από τους δρόμους και τα γκαράζ
Παρέχει ευκαιρίες για διασυνδέσεις διαφόρων γενεών και πολιτισμών

Οι κοινοτικοί κήποι είναι ευρέως διαδεδομένοι σε ΗΠΑ και σε Καναδά με μεγαλύτερη συγκέντρωση στις δυτικές περιοχές των χωρών αυτών. (βλ. χάρτη)

Ομοσπονδία Αστικών Κτημάτων και Κοινοτικών Κήπων (FCFCG) http://www.farmgarden.org.uk

Η Ομοσπονδία υπάρχει για να υποστηρίζει, να εκπροσωπεί και να προωθεί κοινοτικά διαχειριζόμενες φάρμες και κήπους και άλλους πράσινους χώρους σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Πρόκειται για μια φιλανθρωπική οργάνωση που προσπαθεί να ενισχύσει, με τη συμμετοχή κοινοτικών ομάδων, ανθρώπους όλων των ηλικιών και ικανοτήτων να χτίσουν καλύτερες κοινωνίες, συχνά σε υποβαθμισμένες περιοχές, και να δημιουργήσουν θετικό αντίκτυπο στον περιβάλλοντα χώρο τους. Παρέχει άμεση στήριξη μελών μέσω πρακτικών οδηγιών, τοπικών επισκέψεων, πηγών πληροφόρησης, ευκαιριών εκπαίδευσης και δικτυώσεις Ταυτόχρονα λειτουργεί ως ο «εθνικός εκπρόσωπος» του κινήματος των κοινοτικών κτημάτων και κήπων, προωθώντας με τον τρόπο αυτό το έργο τους και τον αντίκτυπό τους στο κράτος, τους χρηματοδότες το κοινό και τα ΜΜΕ.

Η Ομοσπονδία υποστηρίζεται από διάφορες κρατικές υπηρεσίες, περιφερειακούς αναπτυξιακούς οργανισμούς και τοπικές αρχές. Επιπλέον στηρίζεται από οργανισμούς του εθελοντικού τομέα και χρηματοδοτικούς οργανισμούς, ενώ ο Πρίγκιπας της Ουαλίας είναι ο βασικός υποστηρικτής και καθοδηγητής της από το 2001. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Αστικών Κτημάτων (EFCF, βλ. http://www.cityfarms.org/).

Στο Ηνωμένο βασίλειο οι κοινοτικοί κήποι δεν προστατεύονται από κάποιον καταστατικό νόμο[1]. Οι περισσότεροι βρίσκονται σε πρώην εγκαταλελειμμένους δημοτικούς χώρους, και είναι εύκολοι στόχοι για πολλούς υποστηρικτές της «αστικής ανάπτυξης», στηρίζονται σε μισθώσεις μικρής διάρκειας ή προσωρινές. Παρόλα αυτά, με αυξανόμενη τη δυσκολία εύρεσης πράσινων χώρων στις πόλεις και με θέματα όπως η βιώσιμη ανάπτυξη να απασχολούν τα πρωτοσέλιδα, οι πρωτοβουλίες κοινοτικής κηπευτικής μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό και μακροπρόθεσμο ρόλο στη χώρα.

Πολιτιστική πρωτεύουσα Ευρώπης 2011, Ταλίν Εσθονίας

Κοντά στην Παλιά Πόλη του Ταλίν ξεκίνησε από το Μάιο του 2011 η δημιουργία του Katlaaed[2]. Πρόκειται για έναν κοινοτικό κήπο που εκτείνεται πάνω σε πρώην σκουπιδότοπο και χώρο διαμονής αστέγων, ιδιοκτησία της υπηρεσίας θέρμανσης του Ταλίν[3]. Με την παρέμβαση εθελοντών ο χώρος αυτός έγινε ο πρώτος κοινοτικός κήπος της χώρας, ο οποίος προορίζεται ως ο κήπος-πρότυπο για τους επόμενους από την οργάνωση που βρίσκεται πίσω από το εγχείρημα τη ΜΚΟ Linnaaed. Ο κήπος είναι ανοικτός για το κοινό, θα φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις και θεματικά σεμινάρια, ενώ επαγγελματίες θα δίνουν συμβουλές για τη φύτευση, την καλλιέργεια, τη συγκομιδή, ακόμα και το μαγείρεμα των προϊόντων

Πηγή: http://www.localit.gr

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

2012-01-20T15:12:40Z

Πολλαπλά τα οφέλη από την αξιοποίηση των αποβλήτων,εξοικονόμηση 72 δισ.ευρώ και 400.000 θέσεις εργασίας εως το 2020.Κάντε κλικ να δείτε το pdf.

Σημαντική ανάπτυξη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

2012-01-02T11:45:53Z

Οι στόχοι για συμμετοχή των ανανεώσιμων πηγών στο ενεργειακό ισοζύγιο αναμένεται να υπερκαλυφθούν σύμφωνα με τα χρονοδιαγράμματα που έχουν τεθεί, ή και νωρίτερα, επισημαίνει το υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, με βάση τα στοιχεία για την εξέλιξη των επενδύσεων σε ΑΠΕ κατά το πρώτο 9μηνο του έτους.

Στο διάστημα αυτό, η συνολική εγκατεστημένη ισχύς των ανανεώσιμων πηγών αυξήθηκε κατά 477 μεγαβάτ ή 27,5 % σε σχέση με το τέλος του 2010, και έφθασε στα 2213,75 μεγαβάτ. Κυρίαρχη τεχνολογία ήταν και παραμένουν τα αιολικά με 1500 μεγαβάτ και ακολουθούν τα φωτοβολταϊκά (τα οποία παρουσιάζουν και τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης) με 460 μεγαβάτ, τα μικρά υδροηλεκτρικά (206 μεγαβάτ) και η βιομάζα (44,5 MW).

Ενθαρρυντικές ενδείξεις για την ανάπτυξη των ΑΠΕ το επόμενο διάστημα, παρά τη δύσκοληοικονομική συγκυρία, προκύπτουν και από τα στοιχεία αναφορικά με την αδειοδοτική διαδικασία, που αναφέρονται σε μονάδες οι οποίες θα λειτουργήσουν στο μέλλον. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά:

Αιολικά: τον Σεπτέμβριο του 2011 άδεια εγκατάστασης έχουν 1438,57MW, ενώ με σύμβαση αγοραπωλησίας είναι 655,83MW (αύξηση κατά 16% και 82% αντίστοιχα σε σύγκριση με το τέλος του 2010). Η επιδιωκόμενη αναλογία εγκατεστημένης ισχύος, σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση του 2010, για τα αιολικά είναι 4000MW το 2014 και 7500MW για το 2020. Οι στόχοι και για τα δύο έτη αναμένεται να υπερκαλυφθούν.

Φωτοβολταϊκά (πλην αγροτικών): τον Σεπτέμβριο του 2011 με σύμβαση αγοραπωλησίας βρίσκονται 1982,57MW (300% αύξηση σε σύγκριση με το τέλος του 2010). Αν προστεθούν στην ισχύ που βρίσκεται σήμερα σε λειτουργία επιτυγχάνουν το στόχο του 2020, που είναι 1450MW. Με άδεια εγκατάστασης είναι επιπλέον 370,6MW, με προσφορά σύνδεσης 3219,6MW και με άδεια παραγωγής 2990,6MW.

-Μικρά υδροηλεκτρικά (15MW): με σύμβαση αγοραπωλησίας βρίσκονται 25,7MW, με άδεια εγκατάστασης 66,75MW, με προσφορά σύνδεσης 142,5MW και με άδεια παραγωγής 949MW. Ο στόχος για τη συγκεκριμένη τεχνολογία, είναι 300MW για το 2014 και 350MW για το 2020.

Βιομάζα: έχει αυξηθεί σε σχέση με το τέλος του 2011 κατά 462% η ισχύς με σύμβαση αγοραπωλησίας (4,5MW). Για την επίτευξη των στόχων του 2014 και 2020, που είναι 200MW και 350MW αντίστοιχα, θα πρέπει να επιταχυνθεί η εγκατάσταση της πλειοψηφίας της ισχύς που βρίσκεται σε προγενέστερα στάδια και κυρίως στο στάδιο της άδειας παραγωγής (401,83MW).

-Φωτοβολταϊκά σε στέγες: Έχουν υλοποιηθεί έως τις 30 Σεπτεμβρίου 6495 αιτήματα, που αντιστοιχούν σε ισχύ 57,56MW από 5,2MW το 2010. Με προσφορά σύνδεσης βρίσκονται 8363 αιτήματα (73,35MW), ενώ τα νέα αιτήματα για σύνδεση στη ΔΕΗ φτάνουν τις 3025 (25,6MW) σημειώνοντας μικρή πτώση.

-Αγροτικά φωτοβολταϊκά (100 kW): από τις 373 αιτήσεις που είχαν προσφορά σύνδεσης το 2010, έφτασαν τον Σεπτέμβριο του 2011 τις 4.879 (481MW). Τα αιτήματα για σύνδεση στη ΔΕΗ έως τις 30/09/2011 φτάνουν τα 1487 και αντιστοιχούν σε 147MW.

Πηγή : real.gr

H σύνοδος του Ντέρμπαν είναι μια ευκαιρία να ανάψει ξανά η ευρωπαϊκή φλόγα

2011-12-01T09:54:31Z

των Νίκολας Στερν και Λοράνς Τουμπιανά

«Κηρύσσεται η έναρξη της συνεδρίασης της εξεταστικής επιτροπής για την υστερία με την κλιματική αλλαγή»

Τις παραμονές της συνόδου των Ηνωμένων Εθνών για τις κλιματικές αλλαγές στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις οφείλουν να παραδεχθούν πως η διχασμένη Ευρώπη συνιστά τον αδύναμο κρίκο της παγκοσμιοποίησης. Οι νέες αναδυόμενες δυνάμεις -η Βραζιλία, η Κίνα, η Ινδία- διστάζουν να αναλάβουν μεγαλύτερες ευθύνες στις διεθνείς υποθέσεις, ιδίως εφόσον βλέπουν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) δε βάζει σε τάξη τα του οίκου της.

Δύο τελευταίες σύνοδοι ήταν γεμάτες διδάγματα: σε αμφότερες περιπτώσεις, δύο ευρωπαϊκά κράτη, η Δανία το 2009 και η Γαλλία το 2011, ηγήθηκαν διαδικασιών σημαντικών στην αντιμετώπιση δύο προκλήσεων πρώτης τάξης: της κλιματικής αλλαγής και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Ασφαλώς και οι ανεπάρκειες της «συνόδου της Κοπεγχάγης» και εκείνης του G20 δεν οφείλονται αποκλειστικά στις διαιρέσεις της Ευρώπης. Αλλά αυτές έγιναν έντονα αισθητές, τη στιγμή ακριβώς που ο κόσμος αναζητά μια εναλλακτική λύση στην αμερικανική ηγεσία και δε βρίσκει αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Στις δύο παραπάνω ευκαιρίες, και παρά τις αδιαμφισβήτητες διανοητικές και τεχνικές της ικανότητες να ηγηθεί μιας αντεπίθεσης στα πλανητικά αυτά ζητήματα, η ΕΕ δεν κατόρθωσε να επιβάλλει την αλλαγή. Και οι εσωτερικές της διαιρέσεις ήταν -κι εξακολουθούν να είναι- η βασική πηγή της ανικανότητάς της στη διεθνή σκηνή.

Η αντίθεση είναι συναρπαστική: από τη μια η Ευρώπη πραγματοποίησε μεγάλες προόδους στην παγκόσμια οικονομία και πρωτοπορεί στην ένταξη στις τάξεις της τόσο διαφορετικών κρατών, χάρη σε ένα συναινετικό πλαίσιο αρχών και κανονισμών όσον αφορά τη χρήση των κοινών αγαθών. Με αυτήν της την εμπειρία και το οικονομικό της εκτόπισμα η ΕΕ οφείλει να συμβάλει στην υιοθέτηση νέων μορφών παγκόσμιας διακυβέρνησης, την ίδια στιγμή που η παγκοσμιοποίηση επιταχύνεται. Αλλά η επιτυχία της σε αυτό μοιάζει αβέβαιη. Στο μέλλον, η Ευρώπη χρειάζεται να επενδύσει στο μετασχηματισμό της οικονομίας της και να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο της ολοκλήρωσής της, εκείνο της επόμενης βιομηχανικής επανάστασης, που είναι απαραίτητη προκειμένου να απελευθερωθεί από την εξάρτηση από τον άνθρακα και να οικοδομήσει ένα μοντέλο ανάπτυξης οικονόμου ως προς τη χρήση των πρώτων υλών.

Νέα οικονομικά υποδείγματα

Υπάρχουν σημάδια πως η διαδικασία αυτή έχει ξεκινήσει: παρατηρούμε εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων προς όφελος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ), υιοθέτηση νέων τεχνικών στην οικοδομή και τις μετακινήσεις, αξιοποίηση των τεχνολογιών πληροφόρησης στη διαχείριση των δικτύων, τακτοποίηση των πολεοδομικών πολιτικών και προτεραιότητα στην έρευνα. Αυτή η επανάσταση απαιτεί την ανανέωση του ρόλου των δημοσίων αρχών και των αντίστοιχων πολιτικών, αλλά επίσης την υιοθεσία νέων οικονομικών μοντέλων. Αντιμετωπίζονται την πρόκληση να διευκολύνει μια δυναμική μετάβαση, η οικονομία οφείλει να προσαρμοστεί στις δημόσιες πολιτικές.

Η Ευρώπη είναι ο ιδεώδης χώρος για να λειτουργήσει ως εργαστήριο αυτής της νέας προσέγγισης, που θα γεννούσε και το πολιτικό σχέδιο που οι Ευρωπαίοι πολίτες χρειάζονται τόσο πολύ. Αυτός είναι ο μόνος αξιόπιστος δρόμος για αποκατάσταση της ανάπτυξης. Χρειαζόμαστε συγκλίνουσες πολιτικές, συν οικονομικά εργαλεία -όπως νέες πολιτικές τιμολόγησης της ενέργειας και του άνθρακα, μείωση της φορολόγησης της εργασίας προς όφελος των περιβαλλοντικών φόρων, στο πρότυπο των σκανδιναβικών κρατών-μελών της ΕΕ.

Χρειαζόμαστε επίσης νέα δίκτυα κοινόχρηστων υποδομών, ιδίως στον τομέα της ενέργειας. Οι επενδύσεις αυτές θα μπορούσαν να δώσουν στο ευρωπαϊκό εγχείρημα ώθηση ανάλογη με εκείνη που του έδωσε η διαμόρφωση του κανονιστικού πλαισίου της Ευρώπης: αυτές οι πολύ παραγωγικές και προσαρμοσμένες στις ΑΠΕ επενδύσεις, θα ενίσχυαν την ασφάλεια και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Με ένα τέτοιο όραμα, η Ευρώπη θα επιβεβαίωνε τον ηγετικό της ρόλο.

Χωρίς την Ευρώπη, οι διεθνείς διαπραγματεύσεις για το κλίμα θα καταλήξουν και πάλι σε αδιέξοδο, την στιγμή μάλιστα που μια σειρά από υπό ανάπτυξη κράτη μοιάζει να κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Η σύνοδος του Ντέρμπαν είναι μια ευκαιρία να ανάψει ξανά η σπίθα της Ευρώπης.

Τα πολιτικά αποτελέσματα της συνόδου θα εξαρτηθούν από την ικανότητά της να χαράξει μια στρατηγική που θα ξεπερνάει την απλή εφαρμογή των συμφωνιών του Κανκούν. Οι κλιματικές αλλαγές αρχίζουν να γίνονται αισθητές. Η Κίνα, όπως πολλές ακόμα αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες χώρες, επενδύουν στην ανάπτυξη μιας οικονομίας φειδωλής σε κατανάλωση άνθρακα. Αλλά τα μέτρα που υιοθετούνται δεν αρκούν. Γνωρίζουμε πως το σύνολο των ανειλημμένων δεσμεύσεων δεν επαρκεί για να συγκρατήσει την άνοδο της θερμοκρασίας κάτω από τους +20οC.

Η επιτυχία της στρατηγικής του Κανκούν εξαρτάται από την υιοθέτηση ενός κοινού και φιλόδοξου οράματος. Εξ ου και η ανάγκη ενός πλανητικού πλαισίου που να προσδίδει στις ενέργειές μας νόημα και εμπιστοσύνη: Η Κίνα φαίνεται να είναι έτοιμη να προχωρήσει, συνειδητοποιώντας την ανάγκη της κοινής δράσης προκειμένου να πυροδοτηθεί μια τεχνολογική επανάσταση φειδωλή σε θερμοκηπικές εκπομπές. Αλλά μόνο η ΕΕ μπορεί να δώσει την αναγκαία ώθηση ώστε να ξεφύγουμε από την αδράνεια και να απελευθερωθεί η παρατηρούμενη βούληση για δράση, στο βαθμό που θα συνειδητοποιηθούν καλύτερα οι κίνδυνοι της κλιματικής αλλαγής, αλλά και να αξιοποιηθεί το δυναμικό της νέας ενεργειακής και βιομηχανικής επανάστασης. Αυτή η μετεξέλιξη απαιτεί συνεκτικές πολιτικές, πελώριες επενδύσεις και μια πραγματική πολιτική δυναμική.

Είναι καιρός να βάλουν ένα τέρμα οι Ευρωπαίοι στις εσωτερικές τους διαμάχες, να αποδείξουν πως μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να αποκτήσουν ενιαία φωνή.

Ο σερ Nicholas Stern είναι καθηγητής οικονομικών, ειδήμων στις οικονομικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Η Laurence Tubiana είναι διευθύντρια του «ινστιτούτου βιώσιμης ανάπτυξης και διεθνών σχέσεων»(IDDRI)

Επενδύσεις στην Ενέργεια και Αειφόρος Ανάπτυξη

2011-10-30T20:47:46Z

Σημαντικές επενδυτικές ευκαιρίες, οι οποίες αποκτούν μια επιπλέον αναπτυξιακή διάσταση υπό τις παρούσες συνθήκες για την Ελληνική Οικονομία, προσφέρει η αγορά της Ενέργειας στην Ελλάδα, τόσο όσον αφορά στην εκμετάλλευση, ανάπτυξη και διάθεση παραδοσιακών όσο και ανανεώσιμων ενεργειακών πηγών.

Οι διαφαινόμενες ευκαιρίες και οι προκλήσεις στον κλάδο της Ενέργειας θα αναλυθούν και θα αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης κατά τη διάρκεια του συνεδρίου Επενδύσεις στην Ενέργεια και Αειφόρος Ανάπτυξη, που διοργανώνεται από το Ελληνικό Ινστιτούτο Επιχειρηματικότητας και Αειφόρου Ανάπτυξης και την Boussias Communications. Η Ημερίδα θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 31 Οκτωβρίου στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία.

Συμμετέχει και το ΚΕΑΝ με τον πρόεδρο του Σταύρο Μηλιώνη.

Περισσότερα

Όταν η βουλή νομιμοποιεί την παρανομία

2011-09-05T11:57:54Z

Ως απογοητευτική εξέλιξη αντιμετωπίζουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις Αρκτούρος, Αρχέλων, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Καλλιστώ, Δίκτυο Μεσόγειος SOS, MΟm-Εταιρία Μελέτης και Προστασίας της Μεσογειακής Φώκιας, Greenpeace και WWF Ελλάς την ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ) που διαφάνηκε κατά τη συζήτηση της περασμένης Πέμπτης στην Ολομέλεια της Βουλής, σχετικά με την περιβαλλοντική αδειοδότηση και τη νομιμοποίηση της παράνομης δόμησης ανά την επικράτεια.

Περιβαλλοντικά τραγική πραγματικότητα όμως αποτελεί το γεγονός ότι η όλη συζήτηση για την εύκολη νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας ξεκίνησε με πρωτοβουλία του αρμόδιου υπουργείου για την περιβαλλοντική και πολεοδομική πολιτική της χώρας. Κατά τη συζήτηση μάλιστα στην Ολομέλεια, ακούστηκαν από βουλευτές απόψεις που υποστηρίζουν το «δικαίωμα» στην αυθαιρεσία, ακόμα και σε περιπτώσεις δεύτερης ή παραθεριστικής κατοικίας.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις υπενθυμίζουν ότι:

· Εκπρόσωποι του ελληνικού λαού ψήφισαν, ευτυχώς, το Σύνταγμα του 1975 και του 2001

· Εκπρόσωποι του ελληνικού λαού ψήφισαν τους νόμους για την προστασία του περιβάλλοντος

· Εκπρόσωποι του ελληνικού λαού ψήφισαν την πολεοδομική και χωροταξική νομοθεσία

· Εκπρόσωποι του ελληνικού λαού ψήφισαν την ήδη ανεπαρκή νομοθεσία για τα αυθαίρετα, η οποία όμως ποτέ δεν εφαρμόστηκε

· Εκπρόσωποι του ελληνικού λαού ψηφίζουν, δυστυχώς, με ευρεία πλειοψηφία την αγνόηση της ελληνικής νομοθεσίας και νομιμοποιούν την καταπάτησή της, χωρίς κανένα περιβαλλοντικό κριτήριο και χωρίς να θέτουν πουθενά ένα τέλος στο εκτεταμένο περιβαλλοντικό έγκλημα της παράνομης δόμησης.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις επιμένουν πως αν πραγματικός στόχος ήταν η χάραξη «κόκκινης γραμμής», τότε το ΥΠΕΚΑ θα προχωρούσε σε αυστηρή και άμεση επιβολή προστίμων στους αυθαιρετούχους, σε κατεδαφίσεις αυθαιρέτων και σε επιτάχυνση του πολεοδομικού σχεδιασμού που εδώ και δεκαετίες χωλαίνει αδικαιολόγητα, δίνοντας εύκολο κίνητρο για παρανομίες. Θα έβαζε επίσης κοινωνικά κριτήρια εκεί όπου πραγματικά υπάρχει ανάγκη. Θα διασφάλιζε ταυτόχρονα όρους ουσιαστικής προστασίας του φυσικού μας πλούτου, ως πολύτιμης δημόσιας περιουσίας και κρίσιμης υποδομής για την προσαρμογή της χώρας στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Αντί αυτής όμως της ολοκληρωμένης πολιτικής, το περιβαλλοντικό υπουργείο επιλέγει να ανοίξει για μια ακόμη φορά την περιβαλλοντικά ολέθρια συζήτηση σχετικά το «δικαίωμα» για καταπάτηση νόμων και φυσικού χώρου και την απαίτηση για νομιμοποίηση της παρανομίας.

Κάθε πολιτική πράξη νομιμοποίησης παρανομιών, ανοίγει την πόρτα για την επόμενη γενιά αυθαιρεσίας.

Την ανακοίνωση προσυπογράφει και το ΚΕΑΝ

Απαράδεκτη η πολιτική του ΥΠΕΚΑ για τα αυθαίρετα!

2011-08-29T21:36:20Z

Mε μεγάλο προβληματισμό παρακολουθούμε την πολιτική του ΥΠΕΚΑ για τα αυθαίρετα.Οι Περιβαλλοντικές οργανώσεις αλλά και πολίτες από όλη τη χώρα αντιδρούν στην εφαρμαζόμενη πολιτική.Το ΚΕΑΝ από νωρίς είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου.

Σε αυτό το κρίσιμο σημείο οι περιβαλλοντικές οργανώσεις Αρκτούρος, Αρχέλων, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Καλλιστώ, Δίκτυο Μεσόγειος SOS, MΟm-Εταιρία Μελέτης και Προστασίας της Μεσογειακής Φώκιας, Greenpeace και WWF Ελλάς, εκφράζουν την αγανάκτηση τους για τις τελευταίες αλλαγές που επιχειρεί το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής στις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου για τα αυθαίρετα, για το οποίο έχουν ήδη από τις αρχές Αυγούστου εκφράσει την αντίθεση τους με κοινή επιστολή τους προς όλους τους βουλευτές.

Το σχέδιο νόμου θέτει τα πράγματα σε λάθος βάση και θα έχει καταστροφικές συνέπειες για το περιβάλλον. Αναιρεί επίσης τις ήδη ανεπαρκείς προσπάθειες για χωροταξική και πολεοδομική οργάνωση στην Ελλάδα. Οι επιπλέον αλλαγές που αφορούν τη μείωση των προστίμων για τις περισσότερες κατηγορίες αυθαιρεσιών αποδεικνύουν ότι ο στόχος είναι καθαρά εισπρακτικός. Ούτε σε καιρούς οικονομικής κρίσης δεν υπάρχει η πολιτική βούληση να εισπραχθούν τα πρόστιμα που αναλογούν σε σοβαρές και μαζικές παρανομίες που έχουν υποβαθμίσει την ύπαιθρο και θα κοστίσουν κοινωνικά και περιβαλλοντικά στις μελλοντικές γενιές.

Η Κυβέρνηση, με μεγάλη ευθύνη και του ίδιου του Υπουργού ΠΕΚΑ, επιδιώκει τη νομιμοποίηση καταπατήσεων και αυθαιρεσιών εις βάρος του φυσικού μας πλούτου και την επιδείνωση σημαντικών περιβαλλοντικών κεκτημένων, όπως η δασική νομοθεσία. Αν ο πραγματικός στόχος ήταν η είσπραξη από τα αυθαίρετα και η χάραξη «κόκκινης γραμμής», τότε το ΥΠΕΚΑ θα προχωρούσε σε αυστηρή και άμεση επιβολή προστίμων στους αυθαιρετούχους, σε κατεδαφίσεις αυθαιρέτων και σε επιτάχυνση του πολεοδομικού σχεδιασμού που εδώ και δεκαετίες χωλαίνει αδικαιολόγητα, δίνοντας κίνητρο για παρανομίες. Θα διασφάλιζε επίσης όρους ουσιαστικής προστασίας του φυσικού μας πλούτου, ως πολύτιμης δημόσιας περιουσίας και κρίσιμης υποδομής για την προσαρμογή της χώρας στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις εκφράζουν αγωνιώδη έκκληση για αναστροφή της διαφαινόμενης ισχυρής τάσης του ΥΠΕΚΑ για ανοχή στην περιβαλλοντική παραβατικότητα και νομιμοποίησης μιας επόμενης γενιάς αυθαιρέτων. Είναι διεθνώς πλέον αποδεκτό ότι το περιβάλλον και οι φυσικοί πόροι είναι τα πιο σημαντικά δομικά στοιχεία για μια πραγματικά βιώσιμη οικονομία και κοινωνική ευημερία. Δυστυχώς, αυτή την πραγματικότητα δείχνει πλέον να αγνοεί ο εξ ορισμού πολιτικός ταγός της προστασίας του περιβάλλοντος, δηλαδή το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.

Το ΚΕΑΝ υπογράφει το συγκεκριμένο κείμενο και επιφυλάσσεται για πρωτοβουλίες τις επόμενες ημέρες

Αλυκές Αιγίου, ένας υγροβιότοπος...στην τύχη του

2011-08-29T07:09:17Z

Είναι άσχημη η εικόνα που αντικρίσαμε εκεί πριν λίγες ημέρες.Σκουπίδια παντού, από λάστιχα αυτοκινήτων μέχρι ψυγεία...ένα παρατηρήτηριο έτοιμο να καταρεύσει...είναι κρίμα, σε ένα μοναδικής ομορφιάς μέρος προκαλούμε τόση μεγάλη ζημιά.Η ευθύνη είναι όλων μας!!

Η Αλυκή βρίσκεται δυό χιλιόμετρα ανατολικά από το κέντρο του Αιγίου, δίπλα στη δημοφιλέστερη παραλία για μπάνιο στην περιοχή. Είναι μία μικρή κλειστή λιμνοθάλασσα 180 στρεμμάτων που τροφοδοτείται από τα νερά της βροχής και μεγάλο μέρος της στεγνώνει το καλοκαίρι.

Η ύπαρξή της είναι αποτέλεσμα μεγάλων αγώνων πρωτοπόρων ντόπιων και της νεαρής, τότε, Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρίας, στη δεκαετία του 70 και του 80. Αποτέλεσμα αυτών είναι ότι σήμερα η Αλυκή είναι υγρότοπος με δυσανάλογα μεγάλη, σε σχέση με το μέγεθός του, αξία και συγκεντρώνει μεγάλους αριθμούς από μεταναστευτικά πουλιά Περισσότερα από 235 είδη έχουν παρατηρηθεί εδώ. Η παρατήρηση πουλιών είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Αλυκή, κυρίως το χειμώνα, όταν εκατοντάδες υδρόβια πουλιά παρατηρούνται εύκολα από το γειτονικό δρόμο. Σε περιπτώσεις εμφάνισης κύκνων έχουν μετρηθεί περισσότεροι από 40 000 επισκέπτες σε διάστημα δυό μηνών.

Το σημαντικότερο στοιχείο της Αλυκής, είναι ότι έχει εδραιωθεί στη συνείδηση του κόσμου ως χώρος προστασίας της φύσης και παρατήρησης πουλιών. Αυτό σημαίνει ότι παρά τα μικροπροβλήματα (σκουπίδια από τη θάλασσα, ενόχληση των πουλιών από επισκέπτες και κυρίως τα τροχοφόρα που κινούνται στην παραλία της) η Αλυκή είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά προστατευόμενα μέρη στην Ελλάδα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφεθεί στην τύχη της. Ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός επισκεπτών και η ανάπτυξη της παραλιακής ζώνης, επιβάλουν τη λήψη αποτελεσματικότερων μέτρων προστασίας στο μέλλον

Η λιμνοθάλασσα της Αλυκής Αιγίου είναι ενταγμένη στο δίκτυο NATURA 2000 με τον κωδικό GR2320006

Νέοι: Ναι στις οργανώσεις, όχι στα κόμματα

2011-08-17T22:26:01Z

Μισό χρόνο πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, πολλοί είναι εκείνοι που ανησυχούν για το μέλλον της χώρας.

Αντίθετα από τις προκαταλήψεις, οι νέοι κάτω των 30 ετών κινητοποιούνται περισσότερο από ό,τι οι γονείς τους.

Μετά δέκα χρόνια, το «τραύμα» από τις εκλογές του 2002 παραμένει ανοιχτό και ο φόβος της ακροδεξιάς παραμένει ζωντανός, καθώς οι παλαιοί πολιτικοί δεν εμπνέουν και νέα πρόσωπα που θα μπορούσαν να συνεπάρουν τις μάζες δεν έχουν εμφανιστεί στον σκοτεινό από τα σύννεφα της οικονομικής κρίσης ορίζοντα.

Τι κάνουν, όμως, οι νέοι μπροστά σ' αυτό το σκηνικό; Αντίθετα με τις προκαταλήψεις, απ' ό,τι φαίνεται, οι κάτω των 30 ετών κινητοποιούνται πολιτικά περισσότερο από όσο οι γονείς τους. Οχι όμως μέσα από κόμματα, αλλά μέσα από διάφορες οργανώσεις.

Από τον Απρίλιο του 2011, προσόψεις κτηρίων και πεζοδρόμια είχαν γεμίσει με το σύνθημα: «2012 meme pas peur» («2012 όχι πια οι ίδιοι φόβοι»), αναφορά στις προεδρικές εκλογές της 21ης Απριλίου του 2002, όταν ο Ζαν-Μαρί Λεπέν πέρασε στον δεύτερο γύρο, αφήνοντας εκτός τον σοσιαλιστή υποψήφιο και απερχόμενο πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν.

12.000 οργανώσεις

Η κίνηση αυτή έχει την υπογραφή της Animafac, ενός εθνικού δικτύου στο οποίο συμμετέχουν 12.000 φοιτητικές οργανώσεις και σκοπός της είναι να ξεμπροστιάσει την επιχειρούμενη χειραγώγηση των πολιτών από τους πολιτικούς που διασπείρουν φήμες περί ανόδου της ακροδεξιάς κ.λπ.

Στο παρελθόν, οι καμπάνιες των υποψηφίων για το μεταναστευτικό ζήτημα είχαν αποτέλεσμα την εκτίναξη στα ύψη του ποσοστού του ακροδεξιού υποψηφίου: «Οι πολιτικοί υπεύθυνοι παίζουν με τον φόβο των πολιτών προκειμένου να τους αποσπάσουν την ψήφο τους», λέει ο υπεύθυνος της Animafac, Ahmed El Khadiri.

«Ξεκινήσαμε αυτήν την εκστρατεία γιατί δεν μπορούμε πια να συνεχίζουμε να δεχόμαστε την κατάργηση του δημόσιου διαλόγου. Πρέπει να βοηθήσουμε τους Γάλλους να αντιληφθούν πως όλοι οι πολιτικοί λόγοι που εκφωνούνται έχουν ως βάση τον φόβο. Ο άλλος στόχος μας είναι να συγκεντρώσουμε τις απόψεις του κόσμου, ώστε να δημιουργηθεί μια ατζέντα με τα κύρια ζητήματα που αφορούν τους πολίτες.

»Ετσι, η Animafac δημιούργησε ένα μεγάλο ιστότοπο στον οποίο όλοι οι πολίτες, χωρίς περιορισμούς, μπορούν να γράφουν άρθρα, να στέλνουν φωτογραφίες και να λένε την άποψή του για όποιο θέμα τους απασχολεί».

Λιγότερο από το 3% των νέων Γάλλων είναι μέλη σε κάποιο πολιτικό κόμμα, σήμερα. Περίπου δέκα οργανώσεις νέων από τα μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα συγκεντρώνουν μόνο 65.000 άτομα.

Σταγόνα στον ωκεανό, δηλαδή, αν υπολογίσουμε ότι οι νέοι ηλικίας 18-25 χρόνων αντιπροσωπεύουν το 15% του εκλογικού σώματος.

Ωστόσο, αντίθετα με την επικρατούσα άποψη, οι σημερινοί νέοι δεν είναι λιγότερο πολιτικοποιημένοι από τους γονείς τους: είναι μάλιστα πολύ περισσότερο, απλώς αυτό γίνεται με διαφορετικό τρόπο. Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές, το 2008, το ποσοστό των νέων που δήλωναν να ενδιαφέρονται «πολύ» ή «αρκετά» για την πολιτική έφτανε το 41%, έναντι 28%, το 1999.

«Οι νέοι δεν ενδιαφέρονται λιγότερο για την πολιτική» λέει η κοινωνιολόγος Βαλερί Μπεκέ, στην εφημερίδα «Λιμπερασιόν». «Αντίθετα, κάνουν μια πολύ πιο κριτική ανάγνωση των κομμάτων και των πολιτικών θεσμών απ' ό,τι οι προηγούμενες γενιές. Πιστεύουν πως τα κόμματα δεν ενδιαφέρονται για τα προβλήματά τους και πως είναι ανίκανα να δημιουργήσουν μια πραγματικά κοινωνική αλλαγή».

«Αυτό που αλλάζει -συμπληρώνει ο κοινωνιολόγος Γκι Γκρου- είναι οι τρόποι διαμαρτυρίας. Οι νέοι παραμένουν πολιτικά πολύ ευαίσθητοι από τη στιγμή που μια κατάσταση αγγίζει τα δικά τους προβλήματα».

Οι κολεκτίβες

Στην πραγματικότητα, οι διάφορες κολεκτίβες κερδίζουν την εμπιστοσύνη τους. Οργανώσεις με χαλαρότερη ιεραρχία στη δομή τους, με συγκεκριμένες θεματικές, με τρόπους δράσης καμιά φορά διασκεδαστικούς, που συχνά κεντρίζουν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, είναι πιο θελκτικές για τους νέους και φυσικά δεν συγκρίνονται με τις πολιτικές και συνδικαλιστικές δράσεις του παρελθόντος.

Κατά την άποψη του Γκι Γκρου, «η άνθηση των νέων αυτών σχημάτων οφείλεται στο ότι η συμμετοχή σε αυτά δεν είναι διαρκής και στο ότι συνδέεται με μια πραγματιστική λογική. Κινητοποιούνται μια συγκεκριμένη στιγμή για μια συγκεκριμένη υπόθεση, ενώ παλαιά η πολιτική στράτευση σημάδευε ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου».

Καθένα από αυτά τα κινήματα έχει το δικό του θέμα: η περίφημη κολεκτίβα «Jeudi Noir» (Μαύρη Πέμπτη) έχει στόχο τα υψηλά ενοίκια. Το κίνημα «Επισφαλής Γενιά» αγωνίζεται ενάντια στην εκμετάλλευση των συμβασιούχων. Το κίνημα «Collectif 21 Avril» μάχεται κατά της ανόδου της ακροδεξιάς στη Γαλλία. Εχουμε λοιπόν μια στράτευση «α λα καρτ»: συμμετέχουμε σε μια κολεκτίβα σαν να επιλέγουμε να κάνουμε μια προσφορά στον Ερυθρό Σταυρό ή στο WWF.

Ωστόσο, σε όλο αυτό το νεφέλωμα των ενώσεων υπάρχουν κάποια κοινά σημεία στο πλαίσιο των ανθρωπιστικών αξιών: η αλληλεγγύη, η ισότητα, ο αντιρατσισμός... «Αγωνιζόμαστε για σαφείς λόγους και αναζητούμε ένα συγκεκριμένο στόχο στις πράξεις μας», λέει και πάλι η κοινωνιολόγος Βαλερί Μπεκέ. «Εχουμε σαφώς ένα αίσθημα χρησιμότητας παρέχοντας φαγητό σε μετανάστες που βρίσκονται υπό καθεστώς απέλασης. Υπάρχουν λιγότερα πράγματα να κάνουμε για τα μεγάλα ζητήματα της κοινωνίας. Η δυσπιστία απέναντι στα πολιτικά κόμματα μετατρέπεται σε εμπιστοσύνη απέναντι στις οργανώσεις που παλεύουν για συγκεκριμένα θέματα και προσφέρουν καλύτερη εικόνα».

«Οι νέοι επιθυμούν να στρατευτούν πολιτικά , αλλά θέλουν επίσης να έχουν τον έλεγχο αυτής της στράτευσης», εκτιμά ο Γκι Γκρου. «Μαχόμενοι μέσα από αυτές τις κολεκτίβες, έχουν το αίσθημα της δράσης, αλλά είναι απαλλαγμένοι από το αυταρχικό πνεύμα και την αυστηρή δομή των κομματικών σχημάτων».

Από την πλευρά τους, τα κόμματα σε καμία περίπτωση δεν θεωρούν τις κολεκτίβες ανταγωνιστικά πολιτικά σχήματα. Προτιμούν να τις βλέπουν σαν μια συμπληρωματική αγωνιστική μορφή της δικής τους δράσης: «Ενα κόμμα μάχεται για όλα τα προβλήματα της κοινωνίας», υποστηρίζει η Μαρί Τουσέν, γενική γραμματέας της νεολαίας των Οικολόγων. «Οι κολεκτίβες καταπιάνονται με επί μέρους θέματα, όπως αυτό της στέγασης. Ομως εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να συμμετέχουμε στους δικούς τους αγώνες».

«Οι κολεκτίβες προέρχονται κυρίως από τον αριστερό χώρο, αλλά ούτως ή άλλως είναι καλό να βλέπεις τους νέους να μετέχουν στο δημόσιο διάλογο», λέει ο Μπενζαμέν Λανκάρ, πρόεδρος της νεολαίας του δεξιού UMP. Κατά την άποψη της Μαρί Τουσέν, το ότι δεν είναι κάποιοι δεσμευμένοι σε κάποιο κόμμα, μπορεί να είναι προτέρημα σε ορισμένους αγώνες: «Μια ομάδα πολιτών που παρουσιάζεται ως απολιτική δεν θα εμπλακεί σε μια πολιτικάντικη ρητορική η οποία αντικρούει τα επιχειρήματα του αντίπαλου μόνο και μόνο επειδή δεν βρίσκονται από την ίδια πολιτική μεριά». *

Πηγή: Ελευθεροτυπία 10-8-2011

Επιστολή των περιβαλλοντικών οργανώσεων στους Βουλευτές

2011-08-04T22:49:29Z

Κοινή επιστολή στους Έλληνες βουλευτές έστειλαν δέκα περιβαλλοντικές μη κυβερνητικές οργανώσεις εκφράζοντας την αγωνία και την αντίθεσή τους με το περιεχόμενο και ειδικότερες ρυθμίσεις του σχεδίου νόμου «Περιβαλλοντική αδειοδότηση έργων και δραστηριοτήτων, ρύθμιση αυθαιρέτων σε συνάρτηση με δημιουργία περιβαλλοντικού ισοζυγίου και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας ΥΠΕΚΑ»

Δείτε την επιστολή

Κύριε Υπουργέ είμαστε απέναντι- του Νίκου Χαραλαμπίδη

2011-07-05T07:54:48Z

Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα ευθύς εξαρχής: Λιγνίτης, καύση σκουπιδιών, πετρελαιοκίνηση, άντληση πετρελαίου σε Αιγαίο και Ιόνιο, νομιμοποίηση αυθαιρέτων δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με Πράσινη ούτε με Ανάπτυξη. Πρόκειται για υπανάπτυξη βγαλμένη από το μαύρο παρελθόν και μάλιστα με τεράστιο οικονομικό κόστος. Πρόκειται για συνταγή που προσομοιάζει σε αυτή του Σουφλιά!

Κι όμως, αυτή είναι η συνταγή που προτείνει ο νέος υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής στην πρώτη του δημόσια τοποθέτηση, , στο θέμα της ενεργειακής πολιτικής της χώρας! Και μάλιστα στο όνομα της Πράσινης Ανάπτυξης!!! Μάλλον όμως εννοεί το κουφάρι της ή ότι θα μείνει από αυτό, μετά από τη λαίλαπα που προανήγγειλε ο υπουργός.

Τη στιγμή που εκδηλώνεται ενδιαφέρον ξένων επενδυτών για την αξιοποίηση του ήλιου και του αέρα της Ελλάδας (καθαρό εθνικό προϊόν) η κυβέρνηση φαίνεται «αδικαιολόγητα κολλημένη στο λιγνίτη».

Τη στιγμή που υπάρχουν συγκεκριμένες, υλοποιήσιμες, προτάσεις για διαχείριση των απορριμμάτων φιλική προς το περιβάλλον, με κοινωνική αποδοχή, σύμφωνα και με τη σύγχρονη ιεράρχηση που επιβάλει και η ευρωπαϊκή νομοθεσία, ο υπουργός μιλάει ακόμη για την καύση. Πανάκριβη και επικίνδυνη η εφαρμογή της. Αλήθεια, που θα χωροθετηθεί η χωματερή τοξικών για τα υπόλοιπα της καύσης; Ποιος να πει στους πολίτες ότι μια τέτοια επιλογή μπορεί να οδηγήσει ως και σε τριπλασιασμό τα δημοτικά τέλη για τα απορρίμματα; Μήπως τελικά εννοείτε ως Πράσινη Ανάπτυξη την εισαγωγή των σκουπιδιών της (μαφίας της) Νάπολης και την καύση τους; Θα πληρώνουμε – όλοι οι καταναλωτές – «τέλος ΑΠΕ» για να καίγονται τα σκουπίδια; Πράσινη Ανάπτυξη από σκουπίδια και για τα σκουπίδια λοιπόν!

Τη στιγμή που ο τουρισμός αποτελεί την πιο «βαριά» βιομηχανία της χώρας – και με νωπές ακόμα τις εικόνες από το ατύχημα στον Κόλπο του Μεξικού – ο υπουργός προαναγγέλλει εξορύξεις πετρελαίου στις θάλασσές μας. Ταυτόχρονα, δείχνει να αγνοεί ότι στα νησιά μας, που μαστιγώνονται από τον αέρα και καίγονται από τον ήλιο, παράγεται ηλεκτρική ενέργεια με … πετρέλαιο, οδηγώντας σε επιπλέον έλλειμμα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ ετησίως.

Τη στιγμή που το φωτοχημικό νέφος μειώνει το προσδόκιμο ζωής κατά 9-12 μήνες στα αστικά κέντρα, ο υπουργός μας υπόσχεται περισσότερη ρύπανση με τη νομιμοποίηση της πετρελαιοκίνησης. Η ζωή και η υγεία των πολιτών, θυσιάζονται για την πρόσκαιρη εισροή εσόδων στην εμπορία αυτοκινήτων.

Η προσπάθεια για περιορισμό της εκτός σχεδίου δόμησης, φεύγει από το παράθυρο. Οι κραυγές βουλευτών εναντίον της αύξησης της αρτιότητας, εντός προστατευόμενων περιοχών, πιάνουν επιτέλους τόπο και επιστρέφουμε στη realpolitik των νομιμοποιήσεων αυθαιρέτων. Θα προβλέπεται άραγε αποζημίωση όσων δεν έχτισαν αυθαίρετο;

Πιστέψαμε από την πρώτη στιγμή ότι η έξοδος από την κρίση περνάει μέσα από την προστασία του περιβάλλοντος και την αξιοποίηση των τεράστιων ευκαιριών που αυτή προσφέρει. Κάνετε ακριβώς το αντίθετο! Με μια στροφή, η υπόσχεση της Πράσινης Ανάπτυξης μετατρέπεται σε Μαύρη Υπανάπτυξη βγαλμένη από τα παλιά. Σε αυτή τη στροφή θα είμαστε απέναντι. Κάθε στιγμή και με κάθε αφορμή.

O Nίκος Χαραλαμπίδης είναι Δ/ντης της Greenpeace στην Ελλάδα

Το άρθρο έχει αναδημοσιυεθεί από την ιστοσελίδα της Greenpeace

Το «τέλος» της πυρηνικής ενέργειας ψήφισαν οι βουλευτές της Γερμανίας

2011-06-30T13:36:25Z

Με μεγάλη πλειοψηφία το γερμανικό κοινοβούλιο (Μπούντεσταγκ) ψήφισε την Πέμπτη υπέρ του νόμου που καθιστά τη Γερμανία τη μεγαλύτερη ως τώρα οικονομική δύναμη που εγκαταλείπει την πυρηνική ενέργεια.

Ο νέος νόμος, που προβλέπει ότι ο τελευταίος από τους 17 γερμανικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες θα πάψει να λειτουργεί το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 2022, εγκρίθηκε από 513 βουλευτές, 79 ψήφισαν κατά, ενώ οκτώ απείχαν.

Προς ψήφιση τέθηκαν την Πέμπτη συνολικά οκτώ νόμοι, που αφορούν επίσης την ανάπτυξη των ηλεκτρικών δικτύων και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. «Είναι ένα πρόγραμμα εθνικής ενότητας», δήλωσε ο υπουργός Περιβάλλοντος Νόρμπερτ Ρέτγκεν.

Ο επικεφαλής των αντιπολιτευόμενων Σοσιαλδημοκρατών (SPD) Ζίγκμαρ Γκάμπριελ χαιρέτισε την «ιστορική», όπως τη χαρακτήρισε, ημέρα, αν και επέκρινε την κυβέρνηση της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, τονίζοντας ότι το κόμμα του υποστηρίζει την απόφαση αυτή από πεποίθηση, ενώ ο κυβερνητικός συνασπισμός μόνο από καιροσκοπισμό.

Οι Σοσιαλδημοκράτες συντάχθηκαν με το σχέδιο της Μέρκελ, όπως και οι Πράσινοι.

«Το ναι που ψηφίζουμε σήμερα είναι ένα ναι μεν, αλλά...», δήλωσε η επικεφαλής των Πρασίνων Ρενάτε Κίναστ, λέγοντας ότι είναι «υπερήφανη και επίσης λίγο συγκινημένη βλέποντας αυτό που κατάφερε ένα (αντιπυρηνικό) κίνημα που επί χρόνια υφίστατο αρνητικές διακρίσεις, είχε ακόμη και ποινικοποιηθεί».

Η ίδια ζήτησε το «όχι» στην πυρηνική ενέργεια να εγγραφεί στο Σύνταγμα της Γερμανίας.

Η Μπούντεσρατ (Άνω Βουλή του γερμανικού κοινοβουλίου) πρόκειται να εξετάσει τα νομοθετικά κείμενα την επόμενη εβδομάδα, κάτι που αποτελεί απλώς τυπική διαδικασία.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ 30/6/2011

Πάρκα και υποβρύχια- Η έφοδος στο πράσινο του Ελληνικού.

2011-05-06T22:33:13Z

Του Θάνου Ν. Στασινόπουλου

Παρακολουθούμε τελευταία τις αλλεπάλληλες επιθέσεις που γίνονται για την αρπαγή της έκτασης του παλιού αεροδρομίου στο Ελληνικό, του μεγαλύτερου δημόσιου φιλέτου της χώρας: Έξη χιλιάδες στρέμματα πάνω στο θαλάσσιο μέτωπο της Αθήνας, σχετικά κοντά στο κέντρο, ανάμεσα σε δύο μεγάλες αρτηρίες και με σταθμό μετρό, χωρίς φυσικά εμπόδια στην όποια διαμόρφωση. Ο τεμαχισμός του θηράματος έχει αρχίσει από χρόνια: 'Προσωρινές' αθλητικές εγκαταστάσεις που παραμένουν άθικτες από το 2004, Ολυμπιακά Ακίνητα, Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, εκθεσιακές μεγαλο-παράγκες, έχουν όλα το μερίδιό τους. Το Μητροπολιτικό Πάρκο -που ήταν ο αρχικός προορισμός της έκτασης- φαίνεται να συρρικνώνεται υπό το βάρος των ιδιωτικών βλέψεων και των δημοσίων αμαρτιών.

Η περίπτωση εκφράζει ανάγλυφα τη σύγκρουση μεταξύ των συλλογικών και ιδιωτικών συμφερόντων που φουντώνει στον θαυμαστό νέο κόσμο μας. Η καθηγήτρια Μαρία Μαντουβάλου του ΕΜΠ έλεγε το 2007:

"Όσα ειπώθηκαν πριν για τη θέση του Ελληνικού στο θαλάσσιο μέτωπο και για την κυκλοφοριακή υποδομή της περιοχής, δείχνουν ότι ο χώρος είναι ιδιαίτερα ελκυστικός και για δραστηριότητες που έχουν σχέση με τον κόσμο των υψηλών εισοδημάτων και μπορούν να αποφέρουν υψηλά κέρδη. Γίνεται δηλαδή το Ελληνικό ένα «οικόπεδο» από τα πολυτιμότερα στην Eυρώπη για κάθε είδους εκμετάλλευση. Και εδώ συναντάμε ξανά τη γνωστή διελκυστίνδα: Άντληση άμεσου εργολαβικού τύπου κέρδους ή ανάκτηση προς όφελος της συνολικής δυναμικής της πόλης και των κατοίκων της;"

Τον ίδιο χρόνο, ο υπουργός κ. Σουφλιάς δήλωνε με έμφαση "Όταν μιλάμε για Πάρκο θα γίνει πάρκο. Τελεία και Παύλα". Δύο χρόνια αργότερα αποχώρησε όχι μόνο από το ΥΠΕΧΩΔΕ αλλά και την πολιτική. Φαίνεται ότι η τύχη του Ελληνικού δεν αποφασίζεται από υπουργούς, αλλά διαμορφώνεται μεθοδικά από μια παρακυβέρνηση ισχυρών ιδιωτικών συμφερόντων με κλασικές τεχνικές κοινωνικής μηχανικής, κυρίως μέσω των ΜΜΕ. Τα τελευταία δεν χάνουν ευκαιρία για να διακηρύξουν το πάγιο θρησκευτικό αξίωμα της εποχής, ότι δηλαδή οι πολλοί πρέπει να εκχωρήσουν τη κοινή περιουσία τους στους ολίγους -για το καλό τους φυσικά. Στο ζήτημα της οικοδομικής αξιοποίησης του Ελληνικού προβάλλουν σταθερά την άποψη ότι (α) η Αθήνα δεν χρειάζεται ένα μεγάλο ενιαίο πάρκο και (β) ο πλουτισμός μερικών θα κάνει καλό και στους υπόλοιπους. Με άλλα λόγια, αυτό το φιλέτο είναι απαραίτητο για την βελτίωση της διαβίωσης Ελλήνων και ξένων προνομιούχων, οι δε Αθηναίοι πληβείοι θα πάρουν ένα φιλοδώρημα για τη κατανόησή τους.

Με ένα τέτοιο πνεύμα, η Καθημερινή εξέφραζε τη δυσφορία της στις 19.9.2010 για τις "τεράστιες κρατικές εκτάσεις «φιλέτα» σε προνομιακές περιοχές που παραμένουν αναξιοποίητες" . Διαβάζουμε στο άρθρο με τίτλο "Στο έλεος ΟΤΑ-κράτους ακίνητα δισ. ευρώ - Γραφειοκρατία και μάχη εξουσίας μεταξύ τοπικών φορέων και κεντρικής διοίκησης ρημάζουν δημόσιες εκτάσεις-φιλέτα":

Πριν από λίγα χρόνια, μία από τις μεγαλύτερες αμερικανικές κατασκευαστικές εταιρείες είχε εκδηλώσει το ενδιαφέρον για να επενδύσει στο Ελληνικό περίπου 10 δισ. δολάρια! Η πρόταση αφορούσε την αξιοποίηση της έκτασης του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού για την κατασκευή ξενοδοχειακών μονάδων, εστιατορίων, καζίνο, πάρκων, υπόγειων πάρκινγκ και ειδικών κατασκευών για VIP, που θα είχαν μέχρι και διάδρομο προσγείωσης για ιδιωτικά αεροπλάνα και ελικοδρόμιο."

Η αεροπορική εξυπηρέτηση του jet-set διευκολύνθηκε τον περασμένο Ιούνιο από την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας που έκρινε ως παράνομη τη κατάργηση του αεροδρομίου του Ελληνικού. Ωστόσο στην πράξη είναι κάπως δυσχερής επειδή η λεόντειος σύμβαση με τη κοινοπραξία της Hochtief για το Ελευθέριος Βενιζέλος προβλέπει ότι "ουδέν νέο ή υπάρχον αεροδρόμιο θα αναπτυχθεί ή βελτιωθεί ή αναβαθμιστεί με τη συνδρομή του Ελληνικού Δημοσίου εντός ακτίνας 100 χιλιομέτρων από την πλατεία Συντάγματος" (άρθρο 3.2 Ν.2338/95).

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, το κερδοσκοπικό τοπίο του Ελληνικού τάραξε η ξαφνική εμφάνιση επενδυτών από το Κατάρ, με επενδυτικές προτάσεις σχεδόν ίδιες με αυτές που έγραφε η Καθημερινή, οι οποίες βαφτίστηκαν 'Λας Βέγκας' από εφημερίδες. Μάλιστα επειδή τα σχέδια για τη δημιουργία μιας μεγάλης εστίας χλιδής είναι επιτακτική ανάγκη για την Αθήνα, εντάχθηκαν στις ταχύρρυθμες διαδικασίες εκποίησης της δημόσιας περιουσίας ('fast track' στα σύγχρονα Ελληνικά). Η ανησυχία των άλλων μνηστήρων κόπασε όταν κυβερνητικοί κύκλοι έπεισαν τους μελαψούς επενδυτές ότι έχουν υπερβολικές βλέψεις και πρέπει να κάνουν λίγο κράτει. Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια εδώ είναι ότι, με αφορμή τη σχετική διακρατική συμφωνία, ο πρωθυπουργός έκανε την πρόβλεψη ότι "αν [το Ελληνικό] γίνει μόνο πράσινο, θα δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο άβατο και γκέτο".

Από τα πολυάριθμα δημοσιεύματα για τα ποικίλα σχέδια 'αξιοποίησης' του Ελληνικού, ένα αφιέρωμα στο ένθετο περιοδικό 'Κ' της Καθημερινής 14.11.10 είναι αρκετά ενδεικτικό των σχεδίων ορισμένων κύκλων. Εδώ διαβάζουμε ξανά την παλιά άποψη του Στέφανου Μάνου για ανταλλαγή πράσινων χώρων μεταξύ Ελληνικού και πυκνοδομημένων περιοχών της Αθήνας, μετατρέποντας έτσι τμήμα του φιλέτου σε χαβιάρι μερικών εκλεκτών:

Οι Αθηναίοι δεν χρειάζονται ένα μεγάλο πάρκο στα «προνομιούχα» νότια προάστια, αλλά πολλά μικρότερα στις πυκνοδομημένες περιοχές του Λεκανοπεδίου... Η οικιστική αξιοποίηση μεγάλου μέρους της έκτασης του παλιού αεροδρομίου με προνομιακούς όρους θα μπορούσε να εξασφαλίσει στο ελληνικό Δημόσιο τα χρήματα που απαιτούνται για τη δημιουργία διάσπαρτων αστικών κήπων που θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των Αθηναίων. ...το Ελληνικό, δεδομένης της θέσης του (πάνω στη θάλασσα) και της εξαιρετικής κυκλοφοριακής σύνδεσης (λόγω μετρό), έχει τα εχέγγυα να μετατραπεί στο ακριβότερο προάστιο της Αθήνας με συντελεστή δόμησης μικρότερο ακόμη και του 0,4. Περιμετρικά των κατοικιών, ανάμεσα στον νέο οικισμό και στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, θα μπορούσε να διαμορφωθεί ζώνη πάρκου πλάτους 100 μ. Τα πολυτελή σπίτια θα διατίθενται στην αγορά «έτοιμα», δηλαδή με σύνδεση νερού, ηλεκτρικού, φυσικού αερίου, τηλεφώνου, πετυχαίνοντας ακόμη πιο υψηλή τιμή πώλησης.

Πέρα από την ελκυστική ιδέα μετάγγισης πρασίνου, ο κ. Μάνος φαίνεται να πιστεύει ότι οι Αθηναίοι χρειάζονται ένα ακόμη "προνομιούχο προάστιο" περισσότερο από όσο χρειάζονται ένα μεγάλο πάρκο. Ένα ερώτημα εδώ είναι αν, στο "ακριβότερο προάστιο της Αθήνας", θα υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση των μη προνομιούχων στις πράσινες εκτάσεις που θα περιβάλλουν τα "πολυτελή σπίτια", ή μήπως οι "προνομιακοί όροι" θα περιλαμβάνουν και τον ιδιωτικό έλεγχο του πρασίνου, δεδομένης της γνωστής ευαισθησίας των VIP απέναντι στους παρείσακτους.

Στο ίδιο ένθετο της Καθημερινής παρουσιάζεται και η γνώμη του Σπύρου Πολλάλη, ο οποίος επενδύει τις προτάσεις Μάνου με το κύρος του τίτλου του καθηγητή του Χάρβαρντ. Ο κ. Πολλάλης είναι "καθηγητής Σχεδιασμού, Τεχνολογίας και Διαχείρισης", όπως αναφέρεται στην προσωπική ιστοσελίδα του αλλά και σε παλαιότερο άρθρο του στην Καθημερινή, ωστόσο στο ένθετο παρουσιάζεται για άγνωστο λόγο ως "καθηγητής Πολεοδομικού Σχεδιασμού", τίτλος που εμφανίζεται και σε άλλες δημοσιεύσεις των απόψεών του για το Ελληνικό. Λέει λοιπόν ο κ. καθηγητής:

"Το μέγεθος του Ελληνικού ξεπερνά ακόμη και το Σέντραλ Παρκ. Δεν δικαιολογείται ένα τέτοιο πάρκο στην Αθήνα, πολλώ μάλλον εφόσον αυτό βρίσκεται σε μια άκρη του Λεκανοπεδίου, και όχι σε κεντρικό σημείο... Βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει το Ελληνικό ως ζωντανή γειτονιά είναι η μεικτή χρήση, να υπάρχουν δηλαδή κατοικίες. Θα πουλήσουμε στον ιδιώτη Χ στρέμματα, αυτός θα χτίσει σπίτια με υψηλές προδιαγραφές και θα αναλάβει τη δημιουργία και συντήρηση ενός μικρότερου πάρκου στο Ελληνικό."

Δεν ξέρω αν μπορούμε να θεωρήσουμε ως εξίσου 'αδικαιολόγητα' και άλλα γνωστά πάρκα, πολύ μεγαλύτερα του Σέντραλ Παρκ [3,400 στρέμματα], όπως το Δάσος της Βουλώνης στο Παρίσι [8,500], το Ρίτσμοντ Παρκ του Λονδίνου [9,500], ή το Πάρκο Μονσάντο της Λισαβώνας [10,000], άποψη που πιθανόν να ενδιαφέρει τους εκεί μεγαλοεργολάβους όσο και της Αθήνας. Πάντως στην "άκρη του Λεκανοπεδίου" όπου βρίσκεται το Ελληνικό κατοικούν κάπου ένα εκατομμύριο ψυχές (τρίγωνο Μοσχάτο, Βύρωνας, Βουλιαγμένη).

Σε άλλο δημοσίευμα, ο κ. Πολλάλης επαναλαμβάνει ότι "ο χώρος είναι εκτός κέντρου, έχει πρόβλημα προσβασιμότητας και θα εξυπηρετεί σχετικά μικρό αριθμό πολιτών τού Λεκανοπεδίου" (μόνο ένα εκατομμύριο δηλαδή), διευκρινίζει δε ότι "500 μέτρα μακριά από το πρώην αεροδρόμιο βρίσκεται ο Υμηττός, ένας χώρος ο οποίος προσφέρεται για δημιουργία πρασίνου μεγαλύτερης έκτασης και ενδιαφέρουσας τοπογραφίας". Πραγματικά, αναρωτιέται κανείς τι άλλο απαιτείται για εύκολη προσβασιμότητα στον χώρο του Ελληνικού, πέρα από τον σταθμό μετρό, το τραμ, και φυσικά τις λεωφόρους Βουλιαγμένης και Ποσειδώνος (οι οποίες παρεμπιπτόντως απέχουν από την αδόμητη άκρη του Υμηττού τουλάχιστον ένα και τριάμισι χιλιόμετρα αντίστοιχα). Επιπλέον, φαίνεται ότι ο κ. καθηγητής συγκαταλέγει το περιαστικό πράσινο του Υμηττού στον αστικό ιστό, λογική που στατιστικά θα μπορούσε να αυξήσει κατά πολύ τα σημερινά 2.5m² πρασίνου ανά κάτοικο της Αθήνας, αν μάλιστα συμπεριλάβουμε στον λογαριασμό και την Πεντέλη ή την Πάρνηθα (μείον τα καμένα 50 τετραγωνικά χιλιόμετρα). Η λογική του τύπου 'το βουνό είναι κοντά, άρα δεν χρειάζεται πάρκο' δικαιολογεί ίσως και το ροκάνισμα του Μητροπολιτικού Πάρκου στο Γουδί από 3,500 σε 900 στρέμματα αμιγούς πρασίνου, αφού κι αυτό βρίσκεται δίπλα στους πρόποδες του Υμηττού.

Στην επίθεση κατά της ιδέας του Μητροπολιτικού Πάρκου Ελληνικού συμμετέχει και ο Χοσέ Αθεμπίγιο που προσκλήθηκε για να αναμορφώσει την Αθήνα. Όπως διαβάζουμε στο Βήμα στις 14.8.10, δήλωσε ότι "μπορεί κανείς να φτιάξει ένα πάρκο διπλάσιο από το Σέντραλ Παρκ, αλλά σε ποιον θα είναι χρήσιμο; ...Το πάρκο είναι μια βορειοαμερικανική εφεύρεση." Είναι αξιοπερίεργο που έχει τέτοιες ιδέες ο συντονιστής της αναμόρφωσης της Βαρκελώνης, μιας πόλης μικρότερης από την Αθήνα, η οποία ωστόσο έχει 68 δημόσια πάρκα που αυξάνονται κατά 100 στρέμματα κάθε χρόνο. Η άποψη του διάσημου αρχιτέκτονα είναι ακόμη πιο περίεργη αν λάβουμε υπ' όψη ότι στη χώρα του δημιουργήθηκε το πρώτο δημόσιο πάρκο, 80 χρόνια μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο, καθώς και ότι η Μαδρίτη έχει το μεγαλύτερο ίσως πάρκο στην Ευρώπη, το Casa de Campo με έκταση 17,000 στρέμματα. Αλήθεια, σε ποιόν είναι 'χρήσιμα' τα ισπανικά πάρκα κατά τον κ. Αθεμπίγιο;

Στη χορωδία προτάσεων για συρρίκνωση του πάρκου στο Ελληνικό και τη κτιριακή αξιοποίηση του παλιού αεροδρομίου συμβάλλουν και άλλα ηχηρά ονόματα, πρόθυμα να συνδράμουν στο μαγείρεμα του φιλέτου. Για παράδειγμα, ο Ελληνοαμερικανός αρχιτέκτονας Κώστας Κονδύλης έλεγε το 2002: "Εγώ προτείνω το παλαιό αεροδρόμιο, το Ελληνικό, να γίνει το μελλοντικό κέντρο της νέας Αθήνας. Με μοντέρνα κτίρια, όχι ψηλότερα των δέκα ορόφων, και που ποτέ δεν θα κρύβουν την Ακρόπολη. Με κατοικίες, γραφεία, μαγαζιά, κοινούς χώρους διασκέδασης εκεί και μια μεγάλη Ολυμπιακή Πλατεία -έτσι να την ονομάσουμε-, με την αιώνια φλόγα να καίει, εκεί και το Central Park της Αθήνας, και η παραλιακή, όπως η Copa Cabana της Βραζιλίας".

Η ιδέα ξανασερβίρεται εννέα χρόνια αργότερα: "Φανταστείτε τι θα μπορούσε να γίνει αν εκεί λ.χ. φτιάχναμε μια μεικτή ζώνη πολυτελών κατοικιών, ενός εμπορικού κέντρου, συνεδριακού κέντρου, μιας μαρίνας για υπερπολυτελή σκάφη, μιας καταπληκτικής παραλίας λουομένων. Ο μη δομημένος χώρος θα ήταν ένα υπέροχο πάρκο. Αυτό το τμήμα της πόλης θα μπορούσε να θυμίζει τις Κάννες, αν σε όλα αυτά εμπλέκαμε και πολιτιστικές δράσεις, όπως η γαλλική πόλη που ταυτίστηκε με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Θα μπορούσε ακόμα και να γίνει η περιοχή αυτή κάτι σαν ένα ξεχωριστό κρατίδιο, όπως το Μόντε Κάρλο". Καθόλου περίεργο που το ορεκτικό φρεσκάρισμα των απόψεων του κ. Κονδύλη έγινε σε chic εστιατόριο με το ανάλογο γαρνίρισμα, όπως μας ενημερώνει λεπτομερώς η gourmet δημοσιογράφος. Ο πλούτος θέλει καλοπέραση, γι' αυτό και προηγούνται τα πολυτελή "κρατίδια" των ολίγων αντί για την πρασινάδα των πολλών.

Το ζήτημα του Ελληνικού είναι αρκετά πολυδιάστατο και ακανθώδες, πέρα από τα όρια ενός σύντομου άρθρου. Εδώ, ας τονιστεί μόνο ότι, σε όλα τα σχέδια που εμφανίζονται απανωτά, προωθείται η κατασκευή πανάκριβων κατοικιών μαζί με άλλες πλουμιστές εγκαταστάσεις προσανατολισμένες κυρίως -αν όχι αποκλειστικά- στα υψηλά εισοδήματα και στους ηδονοβλεψίες του lifestyle της ελίτ. Αυτή η κατεύθυνση αναπόφευκτα θα περιορίσει το δημόσιο χαρακτήρα της έκτασης, μετατρέποντας την στο άβατο γκέτο που ανέφερε ο πρωθυπουργός, το οποίο θα ελέγχεται με ιδιωτικούς φρουρούς και κάμερες, καθώς και μέρος από τα 56 χιλιόμετρα των περιφράξεων που υπάρχουν σήμερα. Ίσως να έφτασε η ώρα για περίφρακτα οικιστικά συγκροτήματα πλουσίων και στην Ελλάδα.

Σε μια περίοδο όπου το δημόσιο απαξιώνεται ως φτωχός και ανήμπορος συγγενής που πρέπει να ξεπουλήσει τα κοσμήματα της γιαγιάς στον πλούσιο θείο, το 'συντριπτικό' επιχείρημα για τη μετατροπή του Ελληνικού σε λούνα παρκ της ελίτ αντί για πάρκο των πολλών είναι η δυσπραγία των κρατικών οικονομικών. Ας δούμε εδώ μερικές εκτιμήσεις για το κόστος δημιουργίας του πάρκου:

Έχοντας ως παράδειγμα μια ανάλογη διαμόρφωση στο αεροδρόμιο Τέμπελχοφ του Βερολίνου, ο καθηγητής Νίκος Μπελαβίλας (επιστημονικός υπεύθυνος σχετικής μελέτης του ΕΜΠ) εκτιμά το κόστος σε 10-15 χιλιάδες ευρώ ανά στρέμμα. Στην άλλη άκρη, η απλόχερη εκτίμηση του κ. Πολλάλη ανέρχεται στις 100,000€ ανά στρέμμα. Λίγο πιο φτηνή είναι η εκτίμηση με βάση τη μελέτη του ΟΡΣΑ/ΥΠΕΧΩΔΕ το 2007 με κόστος κάπου 76,000€ ανά στρέμμα, η οποία κατά τον κ. Μπελαβίλα προέβλεπε "το ακριβότερο πάρκο του κόσμου".

Αν πάρουμε για ενδεικτική τιμή τις 43,000€ (μέσος όρος 10 & 76 χιλιάδων) και υποθέτοντας ότι το νέο πάρκο έχει έκταση 5,000 στρέμματα, τότε το κόστος ενός τέτοιου πάρκου φθάνει τα 215 εκατομμύρια ευρώ. Όπως ακούμε ξανά και ξανά στο μασάζ της κοινής γνώμης, αυτό είναι ένα υπέρογκο ποσό που αδυνατεί να επενδύσει το δημόσιο, γι' αυτό και θα πρέπει να το αναλάβουν οι πρόθυμοι ιδιώτες.

Για να αντιληφθούμε πόσο δυσβάσταχτη είναι αυτή η δαπάνη για το φτωχό Ελληνικό κράτος, ας κάνουμε μια σύγκριση: Το κόστος ενός υποβρυχίου τύπου 214 σαν τα τέσσερα που έχει παραγγείλει η χώρα μας στη γερμανική Thyssen Krupp ανέρχεται σε 463 εκατομμύρια ευρώ. Με άλλα λόγια, μια πλούσια ανάπλαση ολόκληρης της έκτασης του Ελληνικού κοστίζει όσο το μισό 'Υ/Β Παπανικολής' (που έχει ασαφή σκοπιμότητα όπως επισημαίνει ο ευρωβουλευτής Κον-Μπεντίτ).

Με το άλλο μισό υποβρύχιο μπορεί να χρηματοδοτηθεί η πολύ ενδιαφέρουσα λύση του 'πράσινου βελονισμού' της Αθήνας με διάσπαρτους θύλακες βλάστησης, την οποία προτείνει ο κ. Μάνος όπως και άλλοι, παρακάμπτοντας το βεβιασμένο δίλημμα "ή το Ελληνικό θα γίνει πράσινο, ή η ξερή πόλη -όχι όμως και τα δύο". Σε αυτή τη λύση αξίζει πραγματικά να επανέλθουμε.

Υποβρύχιο Παπανικολής: το κόστος του πράσινου τμήματος ισοδυναμεί με τη δαπάνη δημιουργίας πάρκου 5,000 στρεμμάτων στο Ελληνικό.

Αντισυνταγματική και άδικη η νομιμοποίηση αυθαιρέτων!

2011-04-29T22:02:02Z

To KEAN αναδημοσιεύει το κείμενο του WWF και της Πανελλήνια Ένωση Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων σχετικά με τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων που επιχείρείται.Συνυπογράφουμε το κείμενο !

Η έντονη συζήτηση που έχει ανοίξει σε επίπεδο υπουργών σχετικά με τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων προκαλεί για ακόμη μια φορά το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η πριμοδότηση των παρανομούντων εις βάρος του φυσικού μας χώρου και η παραβίαση του Συντάγματος που θα συντελεστεί σε ενδεχόμενη τέτοια κίνηση, δεν μπορούν να αφήνουν αδιάφορη την κοινωνία των πολιτών και τους θεσμούς. Η Πανελλήνια Ένωση Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων και το WWF Ελλάς τονίζουν πως η οποιαδήποτε προσπάθεια νομιμοποίησης ή «τακτοποίησης» παράνομων κτισμάτων είναι:

Παράνομη και αντισυνταγματική: Οποιαδήποτε προσπάθεια νομιμοποίησης αυθαιρέτων κτισμάτων μετά τον νόμο Τρίτση 1337/1983, είναι παράνομη και αντισυνταγματική, κάτι που έχει κριθεί και από το Συμβούλιο της Επικρατείας με μια συνεπή και αυστηρή νομολογία.
Περιβαλλοντικά καταστροφική: Οποιαδήποτε νομιμοποίηση αυθαιρέτων σε φυσική γη, επικυρώνει την αλλαγή χρήσης των φυσικών εκτάσεων, τη μετατροπή τους σε οικισμούς, χωρίς σχεδιασμό και απαραίτητες υποδομές και την καταστροφή ακόμη και βιοτόπων που είναι απαραίτητοι για μία ισορροπημένη και πραγματικά βιώσιμη ανάπτυξη.
Κοινωνικά άδικη: Η συνεχής άρνηση του κράτους να βάλει φρένο στα φαινόμενα αυθαιρεσίας σε βάρος του φυσικού χώρου αποτελεί ουσιαστικά την αιτία για την εκτεταμένη αυθαιρεσία. Η νομιμοποίηση άλλωστε παρανόμων πράξεων με αυτόν τον τρόπο, αποτελεί θεσμοθέτηση, με επίσημη πράξη της πολιτείας, της άνισης μεταχείρισης όσων πολιτών σέβονται τους νόμους. Τη στιγμή δηλαδή που είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι πολίτες δεν έχουν παρανομήσει σε βάρος των δασών και της δημόσιας περιουσίας, ενδεχόμενη νομιμοποίηση αυθαιρέτων θα σημαίνει ουσιαστικά πριμοδότηση όσων αψηφούν τους νόμους.
Πολιτικά ανέφικτη: Η τεράστια έκταση του φαινομένου της παράνομης δόμησης αποτελεί κοινή ομολογία. Στην πραγματικότητα όμως, οι αποφάσεις κατεδάφισης που έχουν εκδοθεί από τις αρμόδιες δασικές ή πολεοδομικές υπηρεσίες είναι αναντίστοιχα λίγες. Χαρακτηριστικά, για την Αττική εκτιμάται ότι οι σχετικές αποφάσεις για παράνομες κατασκευές εντός δασικής γης, από το 1983 και μετά, δεν ξεπερνούν τις 5.000. Αλήθεια, σε ποιους θα απευθυνόταν μια τέτοια ρύθμιση και ποια έσοδα θα προσδοκούσε το κράτος;

Εάν το κράτος επιθυμεί πραγματικά να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της τεράστιας αυθαίρετης πληγής που παραλύει τον φυσικό κορμό της Ελλάδας, πρέπει απαραιτήτως να προχωρήσει:

Στην ενίσχυση των αρμόδιων υπηρεσιών, με εντολή την άμεση καταγραφή των αυθαιρέτων και βεβαίωση των προβλεπόμενων από τον νόμο προστίμων.
Στην ίδρυση και στελέχωση κεντρικής υπηρεσίας κατεδαφίσεων, η οποία θα μεριμνήσει για την απομάκρυνση των τελεσίδικα αυθαιρέτων κατασκευών, με κόστος που θα βαρύνει τους ιδιοκτήτες τους.
Στην κατάργηση του αναχρονιστικού και περιβαλλοντικά εγκληματικού δικαιώματος για δόμηση εκτός σχεδίου πόλεων και οικισμών, που ανοίγει το πεδίο για ανεξέλεγκτη παρανομία.
Στην επιτάχυνση των διαδικασιών έγκρισης των εκκρεμούντων σχεδίων πολεοδομικής και οικιστικής οργάνωσης.
Στην επέκταση του προγράμματος των δασικών χαρτών, για την αποτύπωση δασών, δασικών εκτάσεων και δημόσιας περιουσίας, σε βάρος των οποίων έχουν γίνει και οι μεγαλύτερες καταπατήσεις.

Επικοινωνία:
Νίκος Μπόκαρης, Πρόεδρος ΠΕΔΔΥ, 6937883012
Θεοδότα Νάντσου, Συντονίστρια περιβαλλοντικής πολιτικής WWF Ελλάς, τηλ: 698 247 1722,tnantsou@wwf.gr